გამარჯობა

დღეს ვფიქრობდი ერთ საკითხზე და თავში ეს კარგად გადანახული კადრები ამომიტივდივდა: ალბათ, 3 წლის ვიქნებოდი, როდესაც პირველად ვისწავლე სიტყვა "გამარჯობა". ბოლომდე შინაარსს და დანიშნულებას ვერ ვხვდებოდი, მაგრამ, როგორც სხვებზე დაკვირვებით შევატყე, რაღაც დადებითის გამომხატველი იყო. ბაბუაჩემს "ნოლ აძინი" ჰყავდა და სადღაც მივდიოდით, მეც უკანა ფანჯერა ჩაწეული მქონდა და ქუჩაში ყველა გამვლელს გამარჯობას ვუყვიროდი, ხელს ვუქნევდი და ვუღიმოდი. ზოგი მიღიმოდა, ზოგი ყურადღებას არ მაქცევდა, მაგრამ ძალიან ცხადად მახსოვს როგორ მიხაროდა ეს ქმედება. როცა დანიშნულების ადგილამდე მივედით, ბაბუაჩემი შემომიტრიალდა და მითხრა, გამარჯობა მარტო იმას უნდა უთხრა, ვისაც იცნობო, უცხო ადამიანებს ასე ქუჩაში არ უნდა ეძახოო (კეთილად მითხრა, არ გაბრაზებულა, საყვარელი იყო :)). ეგ იყო ალბათ ჩემს ცხოვრებაში პირველი შეხება სოციუმში ქცევის წესებთან. ის, რაც ბუნებრივად მეჩვენებოდა, აღმოჩნდა, რომ მისაღები არაა. მეც მორჩილად დავეთანხმე ბაბუას და უკანა გზაზე აღარავისთვის დამიძახებია. ეხლა რაზე გამახსენდა ეს ამბავი - გუშინ მუშტაიდში ვიყავით, საახალწლო კონცერტი და ბაზრობები იყო, ერთ-ერთ დახლთან შემთხვევით მუსიკოსი შეგვხვდა, რომელიც ძალიან მიყვარს და ხშირად ვუსმენ. მეც არც ვაციე, არც ვაცხელე, გლინტვეინით გათამამებულმა პირდაპირ ვუთხარი, ჰეი, ძალიან კარგი ხარ და ძალიან მიყვარხარმეთქი. უცნაური ის იყო, რომ ამ სიტყვებზე რაღაცნაირად უცნაურად შემომხედა. მეც, ცხადია, საკუთარ თავს გავუბრაზდი, რა იცი ეს დალევა და უცხო ხალხთან მივარდნა და სიყვარულის ახსნათქო. შემოვტრიალდი და უხერხულად გამოვეცალე. არადა, დღეს რომ დავფირდი, რავი, რატომაც არა?! მგონია, პოზიტიური ენერგიის გაზიარებისთვის ყოველთვისაა დრო და ადგილი. და თუ მიმღები ამას ან ვერ აღიქვამს, ან არ იღებს, რავი, დაე გაიფანტოს სივრცეში. საკუთარ თავში მაგის დატოვებას ან ჩახშობას რა აზრი აქვს?! მერე მეორე თემაზე დავფიქრდი, რატომ ეუცნაურებათ ან უკვირთ ადამიანებს, როდესაც მათ მიმართ გულწრფელ სიყვარულს ან აღფრთოვანებას გამოხატავ? წესით ხომ უნდა გაუხარდეთ და ესიამოვნოთ? რატომაა ასეთი არაბუნებრივი, რომ ვინმეს უბრალოდ დადებითი განწყობა ჰქონდეს შენს მიმართ და არაფერი სჭირდებოდეს სანაცვლოდ? :-? ასეთი უკურეაქციის ბევრი მაგალითი მქონია ცხოვრებაში და სულ ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რომ კომპლიმენტის ან დადებითი ემოციის უკან ყოველთვის რაღაც დამატებით ქვეაზრს ან მიზანს მოელიან ადამიანები. თითქოს, ბუნებრივად რაღაც ტრანზაციული ხასიათის ინტერაქციას ვართ მიჩვეულები და ყოველთვის ერთი ნაბიჯით წინ ვფირობთ, ნეტა რა მიზანი ამოძრავებს უცხო ადამიანს, როდესაც რაღაც კარგს გვეუბნება. არადა, თუ ვინმეს ლამაზად თვლი, არაა აუცილებელი მაინც და მაინც მისი წამოღება და სახლში დადგმა გინდოდეს. თუ ვინმე ნიჭიერია, შეიძლება შური კი არა მადლიერების გრძნობა გალაპარაკებდეს. თუ ვინმე გიყვარს, არაა აუცილებელი შენს საკუთრებად მოიაზრებდე. შეიძლება ეგრე მოგწონდეს ვინმე, იმ ადგილას სადაცაა, და არაფერი გჭირდებოდეს სანაცვლოდ. როგორც ტყეში ხეები, ან ზღვაზე ტალღები, ან თოვლი. ხოდა, რატომაა ეგეთი უცანური მაგის მიღება? ყოველ ჯერზე, როცა ამ რეაქციას ვხვდები, სულ მიჩნდება სურვილი თავი გავიმართლო, ავხსნა რა ვიგულისხმე და რომ "არანაირი არაფერი", უბრალოდ ეგრე ვფიქრობ. ხოდა დღეს დავფირდი, რომ მგონი დროა ჩემს პრობლემად არ აღვიქვა ეგ. თუ ვინმე ვერ იღებს გულწრფელ ემოციას, არც ახსნას აქვს აზრი. საბედნიეროდ, ისეთებიც არიან, რომლებიც სწორად ხვდებიან რას გულისხმობ. ხოდა, თუ ეგეთი ხარ, მიყვარხარ მაგის გამო! გამარჯობა :)

.

there are no wrong or right decisions. disappointment only comes from when your estimated outcome for this decision doesn't match reality. but you never know what were odds for estimated outcome of another decision to match reality it created. so you never can decide, whether you made right or wrong decision, you only can judge on how you feel about your expectations not being in line with what happens around you.
it is very hard not to expect something, as a human being you tend to estimate outcomes for your actions, you tend to think, that you are able to do something that will result in something. but that is not like this. if you think that your decisions brought you up to the point where you are now, do not forget all of the millions and millions of possible little triggers that could have changed your life, drastically, this little tiny "turns" and "switches" absolutely do not  depend on you. human mind and human body are so fragile, whenever i think of all the possibilities for them to get destroyed, just in a blink of an eye, i don't think it is logical to think of oneself as master of one's life. if you're lucky enough to be whenever you are now, most probably you were lucky enough to avoid all those pitfalls that are always out there, the ones you never though of, not the ones you avoided by making some of your decisions on the way. if you're not lucky enough, do not blame it on yourself for making wrong decisions once in your life, just because they do not matter. as long as you're alive, you are alive, and yes, whether you made some decision in the past or didn't doesn't mean you would be in better or worse situation right now. if you're not alive, well, you possible would not be reading this of even trying to think of life in the same way as you did in human body. 

all in all, i developed this image of life in my mind, where we are just floating through reality, though empty space with infinite small things around us,  little strawberries, like in video games. we only float in one direction but can collect some strawberries on the way, when we pick up one, we miss out all the others which where around us at this particular moment. but the aim of the game is not to collect most amount of strawberries, or all of them, or the good ones (because they all are the same).
this little things are only there to make you feel you're doing something on the way, to create illusion that you collect something, that you own something. choice is up to you, you're out there in this space, you can either start playing the game, try to collect more of the strawberries, or pick only ones that you like, or pick non of them, just float through. as long as you're feeling happy with the process, traveling through space is good.

გამარჯობა, საქართველო!

4 დღის წინ დავბრუნდით მე და ალექსი "ევროტურიდან" და ვფიქრობდი, რამე კარგ პოსტს დავწერ ამ მოგზაურობაზე ფოტოებით და ამბებით, რომ სადმე შემენახოსთქო და მერე როცა უკვე წვრილმანი დეტალები დამავიწყდება, გადავხედავ და თვალს გაუხარდებათქო... მაგრამ არ დამცალდა... ჩამოვედი თუ არა, დაიწყო ისევ ის გაუგებარი ერთმანეთთან ბრძოლები, პოლიტიკა, დაცინვები, მე მაგარი როჟა ვარ ყველა დანარჩენი კვერცხები და ა.შ. ცოტა გაუგებარია რას ვგულისხმობ ალბათ, მაგრამ რაღაც ძალიან ნეგატიური ენერგიებით აღვივსე ეგრევე... ვერ ვხვდები რა უფრო მგრუზავს, ეს ქვეყანა, ხალხი თუ ფეისბუქი... :-| შეიძლება რომ გავაუქმო ეს წყეული გვერდი, მოვხვდები ამ ინფორმაციულ ვაკუუმში და ვიქნები ბედნიერი, მაგრამ გაამართლებს ვითომ ეს გამოსავალი?... მეეჭვება...
პირველი, რაც არ მომწონს არის ზოგადად ეს პოლიტიკური მოძრაობები, აი ვინ ვისზე უფრო ყ%ეა რო ვერ გაიგებ... ერთი რაღაც კრეტინობას გააკეთებს, მეორეები დასცინებენ და ცოტა ხანში უარეს ყ%ეობას გააკეთებენ... მერე პირველები დასცინებენ და ცოტა ხანში კიდევ გააუმჯობესებენ საკუთარ რეკორდებს და ასე უსასრულოდ... სადამდე შეიძლება?! გავიგეთ ეს დედანაქაჩი, რომ ორივე ერთმანეთზე უარესი ყ%ეები ხართ, რა საჭიროა ამის ყოველდღიურად დამტკიცება?!....

მეორე, არ მომწონს ეს რაღაც "ხელოვანი" და "ალტერნატივშიკების" ერთმანეთთან კამათი და ტვინისღუნვა, რომლებიც დაახლოებით იგივეს აკეთებენ რასაც ზემონახსენები პოლიტიკური მოძრაობები, ოღონდ უფრო მარტივ და ხალხისთვის ნაკლებად მავნე ფორმებში... მაგრამ მაღიზიანებს ის, რომ ის ადამიანები, რომლებიც წესით თუ არ უნდა მეგობრობდნენ, ერთმანეთის აზრს პატივს უნდა სცემდნენ მაინც, ერთმანეთს დასცინიან, აკნინებენ და რაღაც სკოლის ბავშვებივით ეკინკლავებიან... ამით რას უმტკიცებენ ერთმანეთს ან საზოგადოებას, ვერ ვხვდები...

ერთი პირი ვიფიქრე, შეიძლება რაღაც ურთიერთპატივისცემა აკლია თქო აქ ხალხს, აი თუნდაც ის, მანქანით რომ მიდიხარ სადმე, ან გადადიხარ შენთვის განკუთვნილ ფეხით მოსიარულეთა გადასასვლელზე და ცოცხალი თავით არ გითმობს არავინ!!! არასოდეს!!! ერთადერთი შუქნიშანზე თუ გაგატარებენ, ისიც იმიტომ რომ ჯარიმაა მაგაზე... ეგეც კეთილ სინდისზე რომ იყოს, ჩემ ფეხს დაგითმობდა ვინმე გზას... არადა რატომ?!... რთულია?... შენ დაუთმობ ვინმეს, შენც დაგითმობს ვინმე... მადლი ქენი ქვაზე დადე, ჰო დაგხვდება მერე შენც?! ამის დედავატირე!!!

ხო, ერთმანეთის აზრს რომ პატივს არ სცემენ, იმაშიც ჩანს, რომ როცა ვინმე ვინმეს ეკამათება, არასოდეს არ უსმენენ მეორე რას ამბობს... არასოდეს! არც ერთხელ არ მინახავს კამათი, რომელიც სრულდებოდეს ფრაზით: "კარგი, გასაგებია, მგონი შენ ხარ მართალი". არ ვამბობ რომ ეს ქართული პრობლემაა, მაგრამ რა კარგი იქნებოდა რომ საქართველოში არ იყოს ეს პრობლემა... თუნდაც ასე მწვავედ არ იყოს... :-| ხო ვიქნებოდით ბოლობოლო ყველაზე ტოლერანტულები, ყველაზე ურთიერთპატივისმცემები და ყველა ჯიგარი, ტკბილი და მურაბა ხალხი?!... რატომ არ შეიძლება რომ ვიყოთ?... სინდისი ხო აღარ შეგვაწუხებდა სუფრებზე სადღეგძელოების სმისას?!... თუ არც გვაწუხებს?... ხო, კაი...

ნერვებს მიშლის რა ეს ყველაფერი, ვითომ რა არის, მაგრამ რა საჭიროა ეს რაღაც თითიდან გამოწოვილი დაცინვა და აგრესია?...

კიდევ, დასკვნები, რომლებიც გავაკეთე: არ უნდა დახარჯო ვიღაცის გადარწმუნებაზე იმდენი ენერგია, რომელიც საბოლოო ჯამში უფრო ძვირფასია, ვიდრე ის რომ ეს ადამიანი გადაარწმუნე...

წავალ ეხლა, რამე სასარგებლოს გავაკეთებ... უბრალოდ გამაბრაზეს... არადა მიყვარს ეს წყეული საქართველო, ყოველ შემთხვევაში მგონია რომ მიყვარს... და არ მომწონს ასე კვერცხულად რომ მგრუზავს აქ ყოფნა.... მწყინს.

უბრალო დღეები vol.2

დღის განწყობა:

რა კარგია სახლში დიდი ფანჯერა, განსაკუთრებით როცა თოვს...

კიდევ, კარგია როცა ზიხარ, ხან ცეცხლს უყურებ, ხან ლამპიონის შუქით განათებულ ფიფქებს ფანჯერაში... თან თბილი წინდები გაცვია და ნელნელა ღვინოს წრუპავ... და მუსიკაც იდეალურად ემთხვევა განწყობას... არაფერი განსაკუთრებული, უბრალოდ... : )

რომ არ დამავიწყდეს ასეთი უბრალოდ კარგი დღეები...

butterfly effect

სამყაროში ყველაზე მაგარი რამ მისი ქაოტურობაა - ის რომ არ იცი რას ელოდო და ის, რომ არ იცი სად მიგიყვანს ყველაზე მცირე წვრილმანიც კი. ეს "არცოდნა" თუ "მოულოდნელობა" არის მიზეზი ყველა ემოციის... i mean, რომ იცოდე, როგორ იცვლება ყველაფერი შენი ნებისმიერი ქმედებით, ალბათ იარსებებდა რაღაც ერთი ემოცია რომელიც იქნებოდა "თვითკმაყოფილების" მსგავსი... ყოველთვის მოიქცეოდი სწორად და ყოველთვის კმაყოფილი დარჩებოდი იმით, რომ ასე მოიქეცი.. ეს, ერთის მხრივ ცუდი ალბათ არაა... მაგრამ კარგია რომ ასე არ არის : )

ქაოტურობა არის ის, რისი წყალობითაც ცხოვრება არ არის მოსაწყენი...

ის, რომ ყველაფერი მეორდება, ყველამ კარგად იცის... სხვაგვარად რომ ვთვათ, ყველაფერს აქვს მოძრაობის სტანდარტული ტრაექტორია, როგორც ციური სხეულის ორბიტა მაგალითად... ანუ ყველაფერი მოძრაობს რაღაც ზოგადად განსაზღვრული ფიზიკური, ქიმიური თუ რაღაცაური კანონზომიერების მიხედვით. ეს ტრაექტორიები რომ არ იყოს ერთმანეთთან თანხვედრაში, ყველაფერი იქნებოდა ძალიან მშვიდად, სტაბილურად და გასაგებად...

მაგრამ საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ, ეს წრიული ტრაექტორიები ერთმანეთთან იკვეთება, ზოგჯერ რამდენჯერმე... შესაბამისად თუ დაემთხვა და 2 ადამიანი თავთავიანთ ტრაექტორიებზე მოძრაობისას ამ გადაკვეთის წერტილებზე ერთმანეთს "შეეჯახებიან" чёрт его знает რა გამოვა აქედან : ) აქ უკვე ზუსტად იგივე კანონები მოქმედებს, რაც კოსმოსში... ერთერთი შეიძლება განადგურდეს, ან სხვა ტრაექტორიაზე დაიწყოს მოძრაობა, ან არვიცი რა მოუვიდეს... შეიძლება გაერთიანდნენ და საერთოდაც ახალ, განსხვავებულ ორბიტაზე დაიწყონ მოძრაობა ერთად...

მოკლედ... ძალიან შორს და აბდაუბდებში გადავდივარ, მაგრამ ხშირად ვფიქრობ ხოლმე, რამდენი ადამიანი "შემჯახებია" ესე ცხოვრებაში და ზოგთან თითქოს არც არაფერი, ზოგზე შეიძლება მე მოვახდინე გავლენა, მაგრამ ყველაზე საინტერესო, უფრო სწორად მნიშვნელოვნები არიან ის ადამიანები, რომლებთან უმნიშვნელო "შეჯახებით" ჩემი ცხოვრების ტრაექტორია რადიკალურად შეიცვალა.. რაც არ უნდა პარადოქსული იყოს, ეს ადამიანები ამჟამად არ არიან არც ჩემი ახლო მეგობრები და არც არანაირი უერთიერთობა არ მაქვს მათთან.. ერთადერთი რაც მათთან საერთო მაქვს, მხოლოდ ეს "შეჯახებაა" : )

ჰოდა აი სულ ვფიქრობ რა მაგარია, რომ ასეთი რაღაცეები ხდება... ^^

ა, კიდევ, ყველაზე მაგარი გამომრჩა - როდესაც შეჯახების შედეგად საერთოდაც სხვა ტრაექტორიაზე იწყებ მოძრაობას, დიდი შანსია, რომ ეს ახალი ტრაექტორია თანკვეთაში იყოს ან შენივე ძველ ორბიტასთან, ან იმ ორბიტებთან, რომლებსაც ძველ ტრაექტორიაზე კვეთდი...

Миру - Мир!

როცა ბანკში დავიწყე მუშაობა, სინდისი მქენჯნიდა... ალბათ რაღაც მემარცხენეულ–ანტიკაპიტალისტური შეხედულებების გამო, თან ალექსაც ცეცხლზე ნავთს მიმატებდა და დროდადრო მახსენებდა რა ცუდი ტიპები არიან კაპიტალისტი ბანკები და რა კარგი არის სოციალიზმი იდეალურ სამყაროში. მერე, როცა რაღაც "კეთილშობილურ" სამსახურზე და საქმეზე ვფიქრდებოდი, ყოველთვის რომელიმე მშვიდობიანი NGO წარმომიდგებოდა ხოლმე თვალწინ, სადაც ყველას ერთმანეთი უყვარს, ერთი ოჯახივით ცხოვრობენ და სომალელ ბავშვებს ეხმარებიან, არჩენენ მილიონობით ადამიანს და როგორც ზღაპრებში ხდება ხოლმე, სიკეთე, სამართლიანობა და მშვიდობა მიაქვთ ყველგან, სადაც მიდიან... და თავისთავად, მდიდრებს ართმევენ და ღარიბებს ურიგებენ! :peace: როგორც აღმოჩნდა, ჩემდა სამწუხაროდ, ჩემი სურვილი და წარმოდგენა ისეთივე მეამიტური და სასაცილო იყო, როგორც სილამაზის კონკურსის მონაწილეების "I wish for world peace". (მე რატომღაც მეგონა, რომ მათზე ოდნავ უფრო ჭკვიანი ვიყავი...).

ერთი სიტყვით, არც თუ ისე შორეულ წარსულში მწამდა, რომ საქართველოში არსებობენ ადამიანები და ორგანიზაციები, რომლებიც რაღაცას აკეთებენ – აუმჯობესებენ სამართლის ხარისხს, სამოქალაქო საზოგადოების ცნობიერებას ზრდიან, მედიას ათავისუფლებენ და ა.შ. მაგრამ წლები გადის და დიდ განსხვავებას მე, როგორც ამ ქვეყნის ერთი ჩვეულებრივი საშუალო სტატისტიკური მოქალაქე, ვერ ვგრძნობ... რაღაც არც მედია გამხდარა დიდად თავისუფალი... დეისაძე და მისთნაირები რომ სადო–მაზო–ლესბო–ბი–გეი მოთხრობებს აქვეყნებენ, ეგ არაა ჩემთვის სიტყვის თავისუფლების საზომი და ერის "ბნელიდან ნათელში" (შენიშვნა: ბნელი – ყოველთვის საქართველო, ნათელი: ყოველთვის დასავლეთი) გადასვლის ნიშანი და საშუალება.

ჩემს იდეალისტურ წარმოდგენებში ბზარები პირველად მაშინ გაჩნდა, როცა ალექსამ დაიწყო მუშაობა ერთერთ არასამთავრობოში (სხვათაშორის, ერთერთი საერთაშორისო, პოზიტიური იმიჯის მქონე და დღემდე საკმაოდ აქტიური ორგანიზაციაა, სახელს და გვარს არ დავასახელებ... ). მოკლედ, თავიდან მართლა გულწრფელად მჯეროდა, რომ ის პროქტი მართლა იმიტომ კეთდება, რომ ბავშვებს დაეხმარონ... რომ მართლა ადარდებთ მათი ცხოვრება, მათი მომავალი, მათი ფსიქოლოგიური მდგომარეობა და ა.შ. მაგრამ საქმე საქმეზე რომ მიდგა, აღმოჩნდა რომ NGO –ც იგივე პრინციპებზე მუშაობს, რაზეც ნებისმიერი კომერციული ორგანიზაცია, ოღონდ მისგან განსხვავებით, უფრო პოზიტიურად გამოიყურება... არავის არ ადარდებს რეალური შედეგი, მთავარია რა ფულს გადაიხდის ამაში "ფონდი", რამდენი ექნებათ შემოსავალი ამ პროექტიდან მენეჯერებს და რამდენად პოზიტიურად აისახება ეს პროექტი მათ იმიჯზე, რომელიც სამომავლოდ კიდევ ერთხელ მისცემთ საშუალებას კიდევ უფრო უკეთესი (უფრო შემოსავლიანი) პროექტები წამოიწყონ და მოიპოვონ დაფინანსება... არავის არ ადარდებს ე.წ. "სამიზნე ჯგუფები", "ბენეფიციარები" და ა.შ. ერთი სიტყვით, ვისაც წესით უნდა რამე სარგებელი ჰქონდეთ... სარგებელი არის ერთეული, ძალიან იშვიათი და დროებითი... არანაირი გლობალური მიზნები და არანაირი სამომავლო განვითარება. მორჩა დაფინანსება – მორჩა პროექტი – მორჩა ყველაფერი. რაც ყველაზე ცუდია, ეს თეატრი ისეთი მასშტაბებისაა, რომ არც არავინ არსებობს ისეთი, ვინც იტყვის "შიგ ხომ არ გაქვთ? რაში იხარჯება ამდენი ფული? იმაში, რომ მერე თქვენ ბანკის მენჯერებზე არანაკლებ დაისვენოთ? და არანაკლები ხელფასები და ბონუსები გქონდეთ? *". და ეს ყველაფერი რეალურად ასეა... სამწუხაროდ. **

დღეს შემთხვევით შევედი სოროსის საიტზე და გადავათვალიერე დაფინანსებული პროექტები... ღმერთო ჩემო, ნუთუ არ შეიძლება სახელი მაინც დაარქვან პროექტს ისეთი, რომ მის ბიუჯეტს შეესაბამებოდეს? და უცნაურად არ გამოუიყურებოდეს ის, რომ კონსულტაციებში, სემინარებში, დისკუსიებში და ა.შ. რომელთა არსებობის შესახებ "სამიზნე აუდიტორიასაც" კი გაუგონია, გადახდილია 10000, 30000, 60000, 500000 USD? ან ვინ, სად, როდის, როგორ ღებულობს ამ პროექტიდან სარგებელს?.. სადაა ეს დაპირებული გაზრდილი სამოქალაქო ცნობიერება, თავისუფალი მედია, სამართლიანობა?... მე ვერ ვხედავ და იქნებ არის მართლა რამე შედეგი, მინდა გულწრფელად მჯეროდეს, რომ არის!!! არადა, იმისთვის რომ დაგაფინანსონ, საჭირო არის წარმოადგინო გაზომვადი შედეგები, ანუ რეალურად შემოწმებადი შედეგები... ვის რაში აინტერესებს შედეგი?.. ვინმე საერთოდ რამეს ამოწმებს? ყოფილა შემთხვევა, რომ ამ ათასობით პროექტიდან, რომელიმემ ვერ შეასრულა საწყისი დაპირებები და შენიშვნა მისცეს?... რაღაც არა მგონია...

მოკლედ, ძალიან არ მინდა იმის დაჯერება, რომ პროექტის წარმატებისთვის და დაფინანსების მისაღებად, რეალურ შედეგებზე მეტად მნიშვნელოვანი ისაა, ვის იცნობ ფონდში, ვისი ნათესავია შენი მამიდაშვილის ქმარი ან ვინაა შენი ყოფილი კლასელი და ა.შ. არადა სხვაგვარად, მომკალი და ვერ ვხსნი პროექტების შესაბამისობას მათ ბიუჯეტთან, თუნდაც სოროსის საიტით რომ ვიხელმძღვანელო... არვიცი, ვინმეს რამე ინფორმაცია თუ გაგაჩნიათ, გამიზიარეთ.. გამიხარდება მართლა... გულწრფელად მინდა მჯეროდეს, რომ ეს რეკლამები მართლა რამეს ნიშნავს და მართლა ვინმე რამენარად ეხმარება ბავშვებს საქართველოში თუ არა სომალიში მაინც... ან არვიცი კიდევ სად...

* მომიტევეთ უცენზურობა, უბრალოდ სხვა სიტყვა ვერ ვიპოვე ჩემი აღშფოთების გამოსახატად... :rolleyes:

** ჩემი აღშფოთება ყველა NGO-ს არ ეხება, საბედნიეროდ გამონაკლისებიც არსებობენ... : )

Zeitnot - ანუ როცა გინდა იცხოვრო იმაზე მეტი, ვიდრე ასწრებ :)

ამ.. არვიცი ეს პოსტი რითი დავიწყო, იმიტომ რომ თავში აბდაუბდა მაქვს... უბრალოდ დღესაც ერთერთი მორიგი იდეა მეწვია, უფრო სწორედ ქაოტური იდეები და ვცდილობ დავალაგო... რა გამოვა არვიცი, მაგრამ იქნებ მომავალში დავალაგო (აი, ასეა სულ - ყოველთვის სამომავლოდ ვინახავ ყველაფრის მოწესრიგებას და აწმყოში მხოლოდ მინი-ქაოსები მაქვს, რასაც არც ბოლო აქვს, არც დასასრული და არც არანაირი კავშირი ერთმანეთთან.. მეეჭვება ეს იკურნებოდეს... :-? ) ეს არა-ლირიული გადახვევა მთავარი თემიდან.. მოკლედ ...

ბავშვობიდან თუ არა, მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება მაქვს ერთი დიდი და დამთრგუნველი შიში - ცაითნოტი. პერიოდულად ცუნამისმაგვარად დამეხეთქება თავზე მთელი ჩემი ცხოვრების სურვილები, მოვალეობები, გეგმები, საქმეები და ა.შ. და, რა თქმა უნდა, მთელ ამ აურზაურთან ერთად ვაცნობიერებ, რომ "არაფრის დრო არ მაქვს". მოწესრიგებული და ჩამოყალიბებული, სწორი ადამიანი რომ ვიყო, ალბათ შევძლებდი ამეღო, ჩამომეწერა ყველაფერი, გადამენაწილება პუნქტებად მთელი ეს სურვილ-გეგმ-საქმეები და მერე გავყოლოდი მშვიდად ამ გეგმას.. მაგრამ არ გამომდის. ადრე ვამბობდი, რომ არ მომწონს განრიგით ცხოვრება. ახლა ვხვდები, რომ ძალიანაც კარგი იქნებოდა ასე ცხოვრება, რომ შემეძლოს... მაგრამ ვერ.. არვიცი ეს ნებისყოფის უქონლობა უფროა, სიზარმაცე თუ რაღაც თანდაყოლილი ქარხნული წუნი... ფაქტი ერთია - ვერაფერს ვასწრებ. ამის გამო ხშირად ვფიქრობ რაღაც არასტანდარტულ გამოსავლებზე (ესეც ერთერთი არგუმენტი ზარმაცების - არასტანდარტული გამოსავლები, რომლებიც რომ არსებობდეს, ალბათ უქვე ვინმე ჭკვიანი საუკუნეების წინ იპოვიდა, მაგრამ თუ არაა - არაა და მორჩა!)

ერთერთი მორიგი გამოსავლის ძებნისას, ამ აზრამდე მივედი - ის რაც ბავშვობაში მითი ან ფრთიანი ფრაზა მეგონა ("დრო ისე მირბის, რომ თვალის დახამხამებას ვერ მოასწრებ" და მისთანი), ჩემდა საუბედუროდ სულაც არ აღმოჩნდა მითი.. საკუთარი შეგრძნებებიდან ვხვდები, რომ თანდათანობით რამდენიმე წელი ისე გადის, თითქოს არც არაფერი.. რაც კიდევ უფრო მეტი შეშფოთების საფუძველს მაძლევს... და ზემოხსენებული პერიოდული ცუნამების თავზედამხობა კიდევ უფრო მტკივნეული ხდება ხოლმე :-S მერე იმაზეც დავფიქრდი, რომ ბავშვობაში, მერე სკოლაში, მერე უნივერსიტეტში, დრო ბევრად უფრო ნელა გადიოდა... განსაკუთრებით ბავშვობაში.. მერე თანდათან აჩქარდა, მერე კიდევ უფრო და ახლა რაღაც თამაშს ჰგავს, რომელშიც სულ წრეზე გარბიხარ და არ ჩერდები :-S და ეს თამაში მე სულაც არ მომწონს, მითუმეტეს რომ ეს სირბილი საბოლოოდ სადაც მიმიყვანს, ყველამ კაგრად ვიცით :))

ჰოდა ვიფიქრე, იქნებ ეს შეგრძნება დამოკიდებულია იმაზე, რამდენად შთამბეჭდავია შენი ყოველდღიურობა.. თუ ამას დავუშვებ, ყველაფერი მეტ-ნაკლებად ლოგიკურად ლაგდება: ბავშვობაში, როცა მთელი სამყარო შენთვის ახალია და ყველაფერი რასაც ხედავ რაღაც ემოციას იწვევს შენში, გეჩვენება რომ ძალიან ბევრი რამ ხდება, შესაბამისად ცხოვრებაც უფრო ნელია... მერე, როცა სკოლაში იწყებ სიარულს, გიჩნდება პატარ-პატარა რუტინული საქმეები, მაგრამ ესეც ერთგვარი სიახლეა... ანუ სწავლობ, იძენ ახალ მეგობრებს... მერე, უნივერსიტეტში, კიდევ უფრო მეტ ადამიანს იცნობ, ამ დროს ძალიან ბევრი სიახლე ხდება შენს ცხოვრებაში, იმიტომ რომ მეტ-ნაკლებად დამოუკიდებელი ხარ და ესეც ახალია შენი ტვინისთვის..

მერე იწყებ მუშაობას და მორჩა. აქ უკვე ხაფანგში ხარ. იმიტომ რომ სკოლაში რამდენიმე საათიდან დაწყებული რუტინა ახლა შენი ცხოვრების სრულ 1/3-ს შეადგენს ან კიდევ უფრო მეტსაც.. ახალიც თითქმის არაფერი ხდება, იმიტომ რომ მეგობრები, რომლებიც მანამდე შეიძინე ამ ასაკისთვის შენი ძირითადი მეგობრები ხდებიან ცხოვრების ბოლომდე, ანუ ახალ, ნამდვილ მეგობრებს იშვიათად თუ იძენენენ ამ ასაკში :) მითუმეტეს, თუ 1/3 სამსახურში გადის : ))

არადა, ის რაც ყოველდღე ხდება, ტვინში მგონი ცალკეულ უჯრედებში არ ინახება.. ანუ ასე ვთქვათ, ოპტიმალურად ინახება.. მაგალითად, თუ ყოველდღე მიდიხარ ერთსა და იგივე ადგილას, ჯდები ერთსა და იმავე ავტობუსში, ხედავ ერთსა და იმავე ადამიანებს და აკეთებ დაახლოებით ერთსა და იმავეს, ეს ინფორმაცია ერთ ყუთში ყრია, რომელსაც აწერია უკვე მხოლოდ წლის აღმნიშვნელი რიცხვი და არა ზუსტი თარიღი... შესაბამისად, როცა გადის დრო და შენ იხსენებ რა მოხდა წინა წელს, გახსენდება მხოლოდ რამდენიმე კონკრეტული საინტერესო ფაქტი (შენი პირადი მოგონებები), ხოლო დროის ის დიიიდი შუალედი, რომელიც ერთ ყუთში ყრია, აღიქმება მხოლოდ ერთ ძალიან პატარა მოვლენად რომელსაც ქვია "რუტინა".
ჩემი თეორიის, რომ რაც უკვე იცი და გინახავს, უფრო მალე ხდება მეორედ, მცირე დასაბუთება: როდესაც სადღაც მიდიხარ (განსაკუთრებით კარგად ეს შორ და რთულ გზებზე იგრძნობა ხოლმე, პახოდებში მაგალითად), ყოველთვის პირველად ეს გზა ბევრად უფრო გრძელი და დამღლელი გეჩვენება ვიდრე მეორედ. იმიტომ რომ მეორედ უკვე იცი რა გელის წინ და შენი ტვინი რაღაც დეტალებს ტოვებს.. გზაც მოკლდება. არვიცი შეიძლება სადმე რამე მეშლება.. თუ მეშლება, შემისწორეთ, გამიხარდება :)

მოკლედ იდეა იმაში იყო, რომ თუ ამ ერთ დიდ ყუთს, რომელსაც რუტინა ქვია, ავიღებთ და გადავაგდებთ ნაგავში, ან რაღაც უფრო პატარა ყუთით ჩავანაცვლებთ, ჩვენ ტვინებში დარჩება ბევრად მეტი ადგილი სხვა ყუთებისთვის, რომლებშიც შეგვეძლება ჩავყაროთ საინტერესო ემოციები, განცდები, იდეები, ადამიანები, შთაბეჭდილებები, მოკლედ ყველა ფერადი და შავთეთრი კადრები ჩვენი ცხოვრებებიდან... ჰოდა მერე, როდესაც დრო გავა, ამ ყუთების შიგთავისის თვალიერება ცხოვრებას გაგვიხალისებს : ) ის, თუ როგორ უნდა ავიღოთ და გადავაგდოთ ეს დიდი მოსაბეზრებელი რუტინა ცხოვრებიდან, საუბარს არ დავიწყებ... იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ მე კომპეტენტური ამ საკითხში არ ვარ. ამაზე ისედაც ბევრი თქმულა, ბევრი დაწერილა და ბევრიც ფიქრებულა (ასეთი სიტყვა მგონი არ არსებობს, მაგრამ არაუშავს :) ). მე უფრო ის მაინტერესებს, რამდენად შემიძლია ვენდო ჩემს მორიგ, ახალ თეორიას :-? :)

........................................

I wish I had a little red box. To put my best friends in. I'd take them out and hug, hug, hug. Then put them back again...

ART-room - სულები მატარებელში

დავიწყე ძველი ჩანაწერების დადება, დაე ამიერიდან აქ განისვენონ...

July 31, 2007 1:59 AM



როდესაც ჩვენი სულები მატარებელში ისხდნენ, გარეთ წვიმდა. ჩვენ გავცქეროდით მთვარიან სიბნელეს და წვეთებს ვითვლიდით. მდუმარება სიჩუმე იყო და მოლოდინი.

ვიცი, შენც იგივეს ფიქრობდი მაშინ... ალბათ შენც შეამჩნიე, რაღაც ხდებოდა, მაგრამ არც შენ მიგიქცევია ყურადღება... მხოლოდ წვიმას უსმენდი...
მე კი უბრალოდ მიხაროდა, რომ გიყვარს წვიმის მოსმენა... ჩემსავით.
და ვისხედით ასე, უმოქმედოდ... უმოქმედობა კი სიმშვიდე იყო მხოლოდ და მოლოდინი.

როდესაც გამჭვირვალე ბურუსმა შთანთქა სივრცე, უწონობაში მოცურავე ბაბუაწვერებივით დაფრინავდნენ ჩვენი სულები... მატარებელში. გარეთ კი წვიმდა.
სულები ირეოდნენ ერთმანეთში, იყოფოდნენ და ერთიანდებოდნენ, იაკრგედნენ და ჩნდებოდნენ ისევ... და ასე უსასრულოდ....
მერე, ოდესღაც, დრო დაიღალა და გაჩერდა... მოლოდინი წვეთებად გადაიქცა და დაიღვარა... მატარებელში. დასველდნენ ჩვენი სულებიც...

ჯერ კიდევ ვერ ვხვდებოდით, რატომ იყო ცაზე მთვარე ჭიკარტით მიმაგრებული, როდესაც ჩვენი სულები მოლოდინით დასველებულები ისხდნენ მატარებელში.
ბავშვურად გულწრფელი და ცნობისმოყვარე თვალებით ვცილობდით წვიმის დანახვას ფანჯრიდან.
სიბნელე მატარებელს ეფერებოდა, დრო კი ჩვენს სულებს. ისინი ცეკვავდნენ, როგორც პეპლები ქარში...

და როდესაც გძნობებით ვსუნთქავდით მხოლოდ და ფიქრებით ვლაპარაკობდით მატარებელში, მაშინ ორივემ ვიგრძენით, რომ ჩვენი სულები გაერთიანდნენ სამუდამოდ.

მერე კი იყო მოლოდინი და შიში. თანდათან მოახლოებული ხმაური არსაიდან და არსაით. უმოძრაო ქაოსი... და როდესაც ხმაურმა აავსო სივრცე და სიბნელემ შთანთქა მატარებელი, ჩვენ დავიკარგეთ....

ჩვენი სულები კი ისხდნენ მატარებელში, ერთმანეთის პირისპირ, მშვიდად გაღიმებულები. მათი უმოქმედობა ბედნიერება იყო, მდუმარება კი სიჩუმე და უსასრულო სიხარული.

ART-room - ტბაზე

February 13, 2007 01:28 AM

გინახავს გაყინული ტბა?... ლამაზია, წყნარი და აუღელვებელი... დამშვიდებულ ზღვას ჰგავს რაღაცით... ოღონდ უფრო ცივია და დაფიქრებული... თითქოს რაღაცაზე ძალიან ეტკინა გული და ჩუმად, ხმის ამოუღებლად გაშეშდა, გაიყინა... ყინულის სქელი ფენის ქვეშ დაიმალა და თავისთვის ჩუმად ატირდა... ისე რომ არავინ შეამჩნიოს...

როდესაც ხმაური გაწუხებს, ყველაფერი გბეზრდება და ცხოვრებას აზრი ეკარგება, მიდიხარ მასთან და მას უყვები... არა, სიტყვები არცაა საჭირო, უბრალოდ მიდიხარ და მასთან რჩები... ის თავად ხვდება, რატომ მოხვედი და არაფერს გეკითხება... შენც ჩუმად წვები ყინულზე და ითბობ გაყინულ გულს... გაშეშებული ჰაერის ბუშტები ჩუმად ამოგცქერიან შიგნიდან და შენს აზრებს კითხულობენ... არაფერს გთხოვს ყინული... უხარია, რომ მოხვედი...

და წევხარ ასე რამდენიმე წუთი... ან საუკუნე... მოკლედ იმ დრომდე, როცა დრო ქრება... ყინული გისმენს... ჩუმად გისმენს... არაფერს გეუბნება, მაგრამ გრძნობ, როგორ გულზე ხვდება შენი აზრები, გრძნობები... ჩუმად ქვითინებს... საკუთარ თავს ხედავს შენში (ისევე როგორც შენ ხედავ შენს თავს მასში) და მთელი გულით გეხუტება... დნება თანდათან და გაყინული ხელებით სხეულს გისველებს... მერე ერთი ხდებით შენ და ყინული... უყვარდები და ნებას გაძლევს, მის გულში ჩაიხედო...

რეალობიდან სიზმარში ხვდები... ან პირიქით, სიზმრიდან რეალობაში... (ისეთივე შეგრძნებაა, როგორც ძილის დროს... მხოლოდ გაღვიძებისას აცნობიერებ, რომ გეძინა...) თითქოს რაღაც სითბოს გრძნობ და იძირებდი მის აზრებში, გრძნობებში... თანდათან ფსკერზე ეშვები... და მხოლოდ ახლა ხვდები, რომ ტბამ მიგიშვა თავისთან, შენც მოგცა მასთან ერთად ყინულის ქვეშ დამალვის უფლება... შეგიფარა ყველაფრისგან... გაზაფხულამდე... მოკლევადიანი ბედნიერება გაჩუქა... დაგიცვა სამყაროსგან... ცოტა ხნით... მაგრამ მაინც...

შიგნიდან მშვიდია ტბა და თბილი... ფიქრობს თავისთვის... და ცას უყურებს (უკვე შენთან ერთად)... ტკბება ვარსკვლავებით... ისინი მხოლოდ ყინულს ხედავენ... ტბა კი ყინულის მეორე მხარესაა დამალული და ყველაფერს ხედავს... შენც წევხარ ფსკერზე, დამშვიდებული... და ამ შეგრძნებით ტკბები... არასოდეს გინახავს ვარსკვლავები ყინულის ქვევიდან... პირველად ცხოვრებაში არაფერის გეშინია და დარწმუნებული ხარ, რომ ვერ გიპოვიან...

ზევიდან ტბაში ჩაყინული შენი სხეული, ალბათ დაახლოებით ისევე გამოიყურება, როგორ ქარვაში პატარა მწერი... უცებ მის ადგილას წარმოიდგენ თავს: ოდესმე, რომელიმე, შენზე ბევრად დიდი არსება სიამაყით გაიკეთებს მისგან ლამაზ ყელსაბამს და არც დაფიქრდება იმაზე, თუ როგორ მოხვდი ამ ყინულში შენ, იმიტომ რომ მისთვის შენ მხოლოდ მწერი ხარ... მხოლოდ ლამაზი სამკაული...

და როცა გაზაფხული მოვა? მერე? მერე სად დაემალები ამ ყველაფერს?...
რა მნიშვნელობა აქვს... ახლა აქ ხარ და გსიამოვნებს, ტბის თბილი ცრემლები რომ გისველებს სახეს... ახლა შენ უსმენ ტბას... და არაფერს ეუნები... უბრალოდ უსმენ...

ART-room - ყვავი

April 7, 2007 01:35 PM

თავიდან რა იყო აღარ მახსოვს... წესრიგი იყო ალბათ... ახლა კი ქაოსია... ან პირიქით, აქამდე ბუნებრივად არეული ცხოვრება ზე-მოწესრიგებული, ზე-მარტივი და ზე-ერთფეროვანი გახდა...

...
ჩემს ცხოვრებაში შთაბეჭდილებები ბევრი არაა... და არც საკმაოდ მძაფრი... ახლა რომ ვუკვირდები, პირველი რაც მახსენდება, შავ-თეთრი ნაკაწრებიანი ფოტოა (არც ისე ძველი, მაგრამ გაცრეცილი) : ბნელ ოთახში ოდნავ განათბული სახე ჩანს, შეშინებული თვალები და დაბნეული, არაბუნებრივად გაშეშებული ხელები... ესაა ჩემი ერთ-ერთი შთაბეჭდილება თუ მოგონება... პრინციპში მოგონება იგივე შთაბეჭდილებაა, ოღონდ წარსულში... ჰმმ... რაღაცეებს მივედ-მოვედები ახლა... ჯობია წავიდე... (ოთახიდან გასვლის ხმა)

...
სარკეში თანდათან ბუნდოვანდება მთვარის მკრთალი შუქით განათებული სახის ანარეკლი... მზრუნველად წმენდ დაორთქლილ ზედაპირს და ისევ აკვირდები ამ შავ-თეთრ პორტრეტს, არა უფრო შავ-ნაცრისფერ-გადახუნებულ-მკრთალ მოჩვენებას... არადა მეორე პირში რატომ ვწერ, ვერ მივხდვი...

...
ამ ბოლო დროს ზედმეტად ხშირად ვუყურებ შავ-თეთრს ფილმებს... უნდა გადავეჩვიო, თორემ სიცოცხლის ფერებს ვკარგავ... თუმცა ფილმები აქ რა შუაშია...

...
(აქ კინოფირი წყდება და სხვა ისტორია გრძელდება. ეტყობა, რომ ამონტაჯებდნენ რაღაც შეეშალათ და ორი სხვადასხვა შავ-თეთრი კინოფირი აურიეს. არადა ყველაფერი არა-ფერადი განა ერთი და იგივეა?!... ჰმ... არა... სულელები... უყურადღებო სულელები...)

...
-ჰეეი სად ხაარ??? ენდოოოოოო!!!! ენდონიიიიიიიიიიინ!!! სად ხაააარრრ???
ხმა შორეული ხდება. მერე თოვლში ნაბიჯების ჭრაჭუნი თანდათან ახლოვდება. მერე ისევ შორდება, ახალ უკვე საბოლოოდ და ისევ სიჩუმე რჩება გარშემო... წავიდნენ.

...
მშვიდად ვწევარ თოვლში ჩაფლული, ვარსკვლავებს ვუყურებ და მგონი არც ვფიქრობ. (ანთებული სიგარეტი ერთადერთი ფერადი ნივთია ამ კადრში) ხარბად ვისუნთქავ მორიგეობით ჯერ სუფთა ჰაერს, მერე კი სიგარეტის ბოლს, ისე რომ მთელი ფილტვები გამეჟღინთოს პატარა ნაცრისფერი ნაწილაკებით.

...
არ ვეწევი... უბრალოდ, აქ რომ ვიწექი, თოვლში, ყველასგან და ყველაფრისგან შორს, უცებ რატომღაც მომინდა მომეწია... არ ვიცი რატომ. ალბათ სულ მარტოდ რომ არ მეგრძნო თავი, უმოქმედობას რომ არ შევრეოდი... მერე გავიფიქრე, რომ ეს მავნეა ჯანმრთელობისთვის, მაგრამ უცებ ერთი მომენტი გამახსენდა ფილმიდან, knockin' on heaven's door და მივხვდი, რომ თუმცა სისხლის კიბო არ მჭირს და არც რამდენიმე დღეში სიკვდილს ვაპირებ, ჩემი სიტუაცია ამ წამს ძალიან ჰგავს იმ მომენტს, ამიტომ ამოვიღე ჯიბიდან ერთი ღერი, მოვუკიდე და ვარსკვლავების ყურება განვაგრძე. მეტი აღარ მიფიქრია...

...
მახსოვს რომელიღაც წიგნში წავიკითხე, ყველაზე კარგად დროს მაშინ გრძნობ ვარსკვლავებს დიდხანს რომ უყურებო და გამეცინა, იმიტომ რომ ამ წიგნის წაკითხვამდე დიდი ხნით ადრე, მეც ზუსტად იგივე გავიფიქრე... უცებ რომ შეხედო ცას, თითქოს მარადიული სანახაობაა, უძრავი, გაშეშებული... არადა რამდენიმე საათში სულ სხვანაირადაა ყველაფერი...

...
მოკლედ გათენდა... საიდანღაც შავი ყვავი ჩამოფრინდა და გვერდზე მომიჯდა. მე ისევ ვეწევი. არადა ამდენი სიგარეტი საიდან მაქვს, თვითონაც არ ვიცი... ისე რატომ
ითვლება, რომ ყვავი ბოროტი და ცუდი არსებაა?... იმიტომ რომ შავია?...
ახლა უკვე მას ვუყურებ, ზის ჩაფიქრებული, და სადღაც შორს იყურება... ნეტა ჩემთან რატომ მოფრინდა? ვერ იჯდა იქ თავისთვის ხეზე ან სადაც იჯდა?!... უცებ შემეცოდა... ალბათ ძალიან მარტოა და ახლა ფიქრობს როგორ გამომელაპარაკოს... ალბათ ჯობია მე დავიწყო პირველმა...

-სიგარეტს ხომ არ ინებებთ?
-არ ვეწევი...
-არც მე...
-ჰმ?!!!

შემომხედა გაკვირვებული, ამაყი მზერით. მერე გაკვირვება დაცინვაზე შეეცვალა. ირონიულად გამიღიმა, წამოიმართა, თოვლი ჩამოიბერტყა და გაფრინდა.

...
ჰეეეჰ... გამეცინა, შემდეგ ღერს მოვუკიდე და გავიფიქრე, ზოგჯერ რა რთულია იმის აღიარება, რომ მარტო ხარ?!.

...
არადა რას გადავეკიდე, იქნებ არცაა მარტო და მე ვაბრალებ... მოკლედ რა მნიშვნელობა აქვს...

....
ისე შეეძლო უფრო ზრდილობიანადაც ეთქვა უარი... უზრდელი....

ART-room

შემთხვევით კომპში ამოვქექე ძველი ჩანაწერები, რომლებიც თავის დროზე ერთერთი ცხონებული ფორუმის ერთერთ ცხონებულ თემაში მეყარა. თემა, სახელად ART-room, მშვენიერი ადგილი იყო... რამდენიმე ძალიან კარგი ადამიანი გავიცანი იქ და დღემდე თბილი გრძნობები შემომრჩა იმ დროის და იმ თემის მიმართ... რაღაც პატარა, მიტოვებულ სახლს ჰგავდა, ბავშვობაში რომ საიდუმლოდ დადიხარ მეგობრებთან ერთად და მარტო თქვენ რომ იცით მისი არსებობის შესახებ... : ) მერე ან იზრდები, ან ამ სახლში ცხოვრდებიან ახალი ოჯახები და იმ მტვერსაც წმენდენ, რომელიც მოგწონდა და აღარც ობობები ბუდობენ ბნელ ოთახებში... ჰოდა ქრება ეს რაღაცა საიდუმლოება შენი ცხოვრებიდან... მაგრამ სულ გახსოვს... თუმცა შეიძლება სულაც არ იყო რეალურად ისეთი, როგორადაც გახსოვს და შენი საკუთარი ფანტაზიის ნაყოფია მნიშვნელოვანწილად... თუმცა, ჩემი თეორიის მიხედვით, მთავარია რა გახსენდება, თორემ რეალურია თუ არარეალური ეს ადგილები, ადამიანები, მოვლენები და ა.შ. ამას უკვე არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს... : ) (BigFish გამახსენდა :wub: )

ჰოდა ახლა რომ გადავიკითხე, გამეღიმა.. რა ტიპიური მოზარდი ვიყავითქვა, ვიფიქრე : ) სუიციდალური მიდრეკილებებით და ფსევდო-ფილოსოფიური იდეებით : ))) თუმცა ვინ იცის, იქნებ მაშინ უფრო ახლოს ვიყავი რეალობასთან - ახლა თავს რობოტად უფრო აღვიქვამ... ნუ მინიმუმ ცხოვრების 1/3 დანამდვილებით ვიცი რომ რობოტად ვმუშაობ :) 1/3 მძინავს და 1/3 ვცდილობ რამე აზრი შევსძინო დანარჩენ 2/3-ს :))) მოკლედ ვაპირებ რომ აქ გადმოვაცხოვრო ჩანაწერები, პერიოდულად რომ მომხვდეს თვალში და გამახსენდეს ის არარობოტული აზრები და მიზნები ადრე რაც მქონდა : )

ერთადერთი ჯერ ვერ მოვიფიქრე, ძველი თარიღებით დავდო თუ არა :-?

სიმების თეორია

ზუსტად არ მახსოვს ეს თეორია რას ამტკიცებს, მაგრამ ამას ბევრი არაფერი საერთო ექნება იმასთან, რაზეც მე ვაპირებ საუბარს... ეს იდეა რამდენიმე დღის წინ გამიჩნდა, როდესაც "Tbilisi Wind Festival"-ზე აღმოვჩნდი (ვაღიარებ, რომ ფესტივალის დასახელება და აფიშა მომეწონა და უფრო ამიტომ გადავწყვიტე წასვლა :)). მოკლედ ვიტყვი, რომ ჩემი ცხოვრება დიდად არ შეცვლილა ამ ფესტივალის შემდეგ, მაგრამ დრო სასიამოვნოდ გავატარე და ბილეთში გადახდილი 5 ლარი სრულებით არ დამენანა (არადა ასეთი შემთხვევებიც მქონია).
ერთი სიტყვით, დავიწყე ფიქრი იმაზე, რატომ ხდება ხოლმე, რომ ზოგჯერ მუსიკა შენზე მოქმედებს და ზოგჯერ არა... არ ვგულისხმობ იმას რომ შეიძლება მოგეწონოს ან არ მოგეწონოს მელოდია, უაზროდ ჩათვალო სიმღერის ტექსტი ან პირიქით, შენთვის ძალიან ნაცნობი იდეები გაიგო და რაღაც ღრმად ფილოსოფიური აზრები გაგიჩნდეს... "მოქმედებაში" ვგულისხმობ ფიზიკურ ზემოქმედებას, ანუ როდესაც უსმენ მუსიკას და უცებ რაღაც სასიამოვნო შეგრძნება გიჩნდება, ჟრუანტელი დაგივლის და რაღაც უწონობისმაგვარი შეგრძნება გიჩნდება. ეს არაა რაღაც მაღალფარდოვანი შედარება, ეს ფიზიკური, ნამდვილი, რეალური მოვლენაა :) (არვიცი რამდენად ზოგადია ეს ფენომენი, მაგრამ მინიმუმ 1 ადამიანს ჩემს გარდა, ვიცი რომ განუცდია იგივე...)



ასეთი რაღაც პირველად ძალიან დიდი ხნის წინ ვიგრძენი. გაუბედურებულ რკინიგზელთა კულტურის ცენტრში იყო მორიგი კონცერტი, სადაც ნორჩი კონსერვატორიის მოსწავლეები უკრავდნენ. ზოგადად ცუდი არ იყო, მაგრამ ერთი, თითქოსდა არაფრით გამორჩეული წყვილის გამოსვლის დროს (ვიოლინო+ფორტეპიანო) რაღაც ძალიან უცნაური შეგრძნება გამიჩნდა– აი, რომ ამბობენ "მუსიკა იღვრებოდა", ეს გამოთქმა ვიგრძნეი ფიზიკურად, და თან რაღაც ბლანტი და ტკბილი იყო ეს მუსიკა, ცხელი შოკოლადისმაგვარი... მოკლედ კარგი იყო : )

ჰოდა იმას ვამბობდი, რომ იმ დღეს გამიჩნდა შემდეგი იდეა: ადამიანები შედგებიან უამრავი ემოციური ტალღისგან. ანუ, ყველა მათი ემოცია, შეგრძნება და ა.შ. არის რაღაც განსხვავებული სიხშირისა და სიგრძის ტალღა. და რადგან ესეთი ტალღები უამრავი სახისაა, შესაბამისად ერთნაირი ტალღების ერთობლიობა ბუნებაში თითქმის არც ხვდება. აქედან გამომდინარე, ყველა ადამიანს აქვს ინდივიდუალური ხასიათი, ინდივიდუალური შეგრძნებები და ინდივიდუალურად აღიქვამს ამა თუ იმ ნივთებს, მოვლენებს, ბგერებს, ფერებს და ა.შ. (აქვე შეიძლება განვავრცო ეს თეორია და დავამატო, რომ ეს შინაგანი ტალღები სხვადასხვა გარე–ფაქტორების ზემოქმედებით იცვლება, ანუ რაღაც დროის შემდეგ ადამიანი სხვისი კი არა, საკუთარი თავის იდენტურიც კი აღარაა... ეს კიდევ უფრო მეტ მრავალფეროვნებას ქმნის). ყოველივე ამის დაშვების შემდეგ კი ძალიან მარტივი გახდა იმის ახსნა, რატომ მოქმედებს ზოგჯერ მუსიკა – მას გააჩნია თავისი ტალღები და როდესაც ეს ტალღები შენს "ემოციურ ტალღებს" ემთხვევა, ხდება რეზონანსი და ტალღების ამპლიტუდა იზრდება – შესაბამისად ემოციებიც ძლიერდება (თუ რამე ფიზიკური ცნება ან მოვლენა არასწორად ვახსენე ან ავხსენი, მომიტევეთ და შემისწორეთ :))

მოკლედ ესაა ჩემი თეორია და თუ არ დამეზარება განვავრცობ და ექსპერიმანტულად დავამტკიცებ და წლების მერე წიგნებს თუ არ დაწერენ ჩემზე, ვიკიპედიაზე მაინც იქნება პატარა სტატია ამ თეორიის შესახებ :))) ეს, რა თქმა უნდა, ხუმრობით : ) უბრალოდ "დასასრული" რომ არ დამეწერა :)))

p.s. ამ სიმღერას ვუსმენ ახლა და მგონი მოუხდება ამ პოსტს... თუ არ მოუხდება და ისე მაინც იყოს <3

ნაბახუსევზე წასაკითხი პოსტი

რადგან ე.წ. ნაბახუსევი საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ მხოლოდ მე არ მაქვს ხოლმე, აგერ გაგიზიარებთ ამ მშვენიერ საიტს, სადაც ჩამოთვლილია ბევრი კარგი მეთოდი, როგორ შეიძლება მარტივად მოხვიდე ჯანზე კარგად გატარებული საღამოს მერე :))

www.pohmelie.net

დაახლოებით ერთი წლის წინ მივაგენი და ძალიან მომეწონა: ჩამოთვლილია ძალიან ბევრი კარგი საშუალება: დაწყებული ხალხური მეთოდებიდან, გაგრძელებული სტანდარტული მჟავე კიტრით და მინერალური წყლით, დამთავრებული რაღაცა უცნაური "კოკტეილებით" (მათი გასინჯვა ვერ გავრისკე – რაღაც ჟუტკი რეცეპტები იყო :–S :)). ამას გარდა არის რამდენიმე კარგი კოკტეილის რეცეპტიც – შემდეგი კარგი საღამოს მოსაწყობად =)))) მოკლედ, ეს რჩევები პახმელიაზე ჩემმა მტერმა იკითხა, ისე წინასწარ შეიძლება თვალის შევლება :))

და ბოლოს კიდევ ერთი უნიკალური მეთოდი, რომელიც მარეხმა გამიზიარა - უბრალოდ უნდა უყუროთ ამ ვიდეოს: :))))

უბრალო დღეები

ჰოდა... დღეს ტრანსში შესვლა ვცადე და კარი დამხვდა ჩაკეტილი... ვეღარ შევაღწიე და ესე, გარედან ვცდილობდი რაღაცა ილუზიის შექმნას... არ მომეწონა... იმედია არ დაიკარგა ის ნაპერცკლები ან ის პოზიტიური ენერგიების ტალღების დამჭერი ანტენა არ მომეშალა... :-\ იმედია არ გავიზარდე! (ეს ყვეალფერი რაღაც სცენას მაგონებს ფილმიდან, როდესაც ფსიქიკურად გაუწონასწორებელი ადამიანი საკუთარ თავს უმტკიცებს იმას რომ არ გიჟდება..)

ხოდა კიდევ მიყვარს, როდესაც შემთხვევით ხვდები ადამიანს, რომელსაც დიდი ხანია იცნობ ან იცნობდი ადრე, და მოულოდნელად იაზრებ, რომ აი ამ ადამიანმა შენი ცხოვრება ცოტათი მაინც შეცვალა... ძირითადად უკეთესობისკენ : ) თუმცა მაგას უკვე არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა უარესობა-უკეთესობა, ცვლილება ცვლილებაა... მოკლედ დღევანდელი დღე არაფერი გამორჩეული... მაგრამ დამახსოვრებადი იყო, ისევე როგორც ერთერთერთი ასევითივე არაგამორჩეული დღე ზუსტად 2 წლის წინ ალბათ... მოკლედ... არსებობს უბრალოდ დამახსოვრებადი დღეები, რომლებიც წლების მერეც გახსოვს ხოლმე, არადა რა?!.. არც არაფერი განსაკუთრებული.. ან არც არაფერი სიტყვებით ახსნადი... უბრალოდ... :)

წინასაბლოგერო დაპირებები #1

აჰაამ... როგორც იქნა 1 დღე დავუთმე ბლოგს და ცოტა მივალაგ–მოვალაგე... მართალია ჯერ კიდევ ბევრი რამაა მოსაწესრიგებელი, და ისიც კი ვერ გადამიწყვეტია საბოლოოდ აქ დავრჩე თუ ვორდპრესზე გადავბარგდე (ჯიბლა დაჟინებით მარწმუნებს, რომ იქ ჯობია, არადა აქაურობაც მენანებასავით...), მაგრამ რადგან ამ დებილობასაც კი ბლოგზე ვწერ, ე.ი. რაღაცა ხდება.. ან მოხდება... ან არც მოხდება... who knows?!.. : )))

ხო, ბლოგს სახელი შევუცვალე და hometree დავარქვი... აი, ხომ აქვთ მშობლიური სახლები, ხოდა ბავშვობიდან მქონდა ოცნება (ალბათ ყველა ბავშვს აქვს ეს ოცნება : ) ), რომ მეცხოვრა დიიიდ ხეზე... პატარა როცა ვიყავი, ეზოში რამდენიმე ასეთი ხე იყო და ძალიან მიყვარდა იქ ბინადრობა : ) მერე გავიზარდე, ხეებიც ნაწილობრივ გახმა და ასე დამრჩა ეს ოცნება ოცნებად... რომ მქონდეს დიიიდიი ხე, რომელზეც ვიცხოვრებ :)


ახლა на всякий случай, გუგლში გადავამოწმე ეს სახელი... და აღმოჩნდა რომ ავატარში პანდორაზე რომ ხეები აქვთ, იმას ეძახიან ასე http://james-camerons-avatar.wikia.com/wiki/Hometree :–| :-S
тфиии!!! კამერონ!!!! მაგრამ არაუშავს, მე გულს არ გავიტეხ!... : ) ისედა რაღა შორს მივდივარ, პაკაჰონტასშიც ხომ არის ეგეთი ხე... :)

მოკლედ... ავდექი, გავედი... : )

რეინკარნაცია

ახლა სამსახურში ვარ და რაღაც უბრალოდ მომინდა ჩამეწერა აზრები... ძალიან არასაამისო სიტუაციაა გარშემო, მაგრამ სხვა გზა არაა... არ მინდა გამიაროს... ახლა უბრალოდ სიკვდილზე ვფიქრობდი... დარწმუნებული ვარ, რომ უამარავი ინფორმაცია იქნება ამის შესახებ, კვლევები, შეხედულებები, თეორიები... და რომელი კუთხით ჯობია მივუდგე, ვერც მაგას ვხვდები...
 მოკლედ ხდება ხოლმე, რომ შენთვის ისეთი ადამიანის სიკვდილი, რომელიც შეიძლება შენთვის ახლო არც არასოდეს ყოფილა, იმაზე უფრო მეტად იმოქმედოს, ვიდრე ის, ვისაც დიდი ხანია და კარგად იცნობ... უცნაური შეგრძნებაა... შეიძლება სუბიექტურად ვუყურებ, მაგრამ მეეჭვება მარტო ჩემი ემოციების თავისებურება იყოს ეს... არის რაღაც უცნაური ამ შეგრძნებებში, ზოგჯერ საკუთარი თავისადმი სინანულია მეტი, ზოგჯერ რაღაც დანაშაულის გრძნობისმაგვარი, ზოგჯერ უბრალოდ რაღაც თანაგრძნობა – თანაუგრძნობ, რომ ვეღარ იქნება ეს ადამიანი... შენ რჩები და ის აღარ, თითქოს ის რაღაცას კარგავს, რაც შენ ჯერ კიდევ შეგრჩენია და ესეც რაღაც ფარული დანაშაულის გრძნობაში გადადის... მახსოვს ადრე რემარკთან წავიკითხე, თანაგრძნობა არის ფარული სიხარული, რომ ეს უბედურება არ მოგივიდა შენ ან შენს ახლობელს... ამას ამბობდა ექიმი, რომელსაც ხშირად უხდებოდა ადამიანის სიკვდილის ნახვა... ასეთ შემთხვევაში ნეტა როგორ არის საქმე, რაღაც ბუნებრივი ხდება ალბათ ეს.. არვიცი... შეიძლება არც...
სიკვდილი მგონი ბევრნაირი არსებობს... უფრო სწორად, სიკვდილის აღქმა ჩვენს მიერ – ფიზიკური ანუ ბიოლოგიური სიკვდილი, მისტიურ–რელიგიური, ფილოსოფიური... ყველაფერი ეს რაღაცა რეალურად ძალიან გაუგებარი მოვლენის ახსნაა სხვადასხვაგვარი, თუმცა ადამიანებს ხომ უბრალოდ არასოდეს ესმით ერთმანეთის–როდესაც ერთი საუბრობს სიკვდილზე ის მას სხვაგვარად აღიქვამს, მეორე სხვაგვარად... ემოციები ამ დროს აბსოლუტურად სხვადასხვანაირია... შეუძლებელია ყველას მოსთხოვო, ერთნაირად გამოხატონ.. ზოგისთვის რაღაც საერთოდ გაუგებარი მოვლენაა ეს, ან შეიძლება პირიქითაც, იქნებ ამ მოვლენას რაღაც უფრო უსაზღვრო და უკეთესის დასაწყისად აღიქვამს... ახლა გავიფიქრე, რომ ბაბილონის გოდოლი ძალიან რეალურ მოვლენას წააგავს... ადამიანებს მართლა იმდენად არ ესმით ერთმანეთის, რომ ერთ ენაზე საუბარი საკმარისი ნამდვილად არაა... ჰოდა ახლა ვფიქრობდი, რომელია ყველაზე სწორი აღქმა სიკვდილის...

ადრე, მახსოვს ვიფიქრე რომ სიკვდილი დაბადების საპირისპირო რამაა, ანუ როდესაც კვდები, დაახლოებით იგივე შეგრძნებაა , როგორც დაბადებამდე იყავი...
დღეს კიდევ ვიფიქრე, რომ შეიძლება ახალი ეტაპი იყოს, ანუ როგორც ადამიანი ვითარდება რაღაც უჯრედიდან და ხდება რაღაც, დღემდე ჩემთვის ბოლომდე ამოუცნობი ორგანიზმი, შეიძლება სიკვდილის მერე ასევე გარდაიქმნება რაღაც ბევრად უფრო განვითარებულ არსებად.. არსება ეს რა თქმა უნდა, პირობითად...

ზარმაცი ბლოგერი : )

ალბათ არსებობს ბლოგერების ასეთი ნაირსახეობა, რომელსაც მე ნამდვილად მივეკუთვნები... აი ხომ ხდება ხოლმე, რომ იპოვი რაღაცას და აღფრთოვანდები და გაიფიქრებ: მორჩა, ეს ბლოგზე უნდა დავდო!!! ალბათ იმიტომ, რომ სადმე შეგენახოს, ან ვინმეს გავუზიარო... მოკლედ მიზეზები ბევრია... ხოდა ამას გავიფიქრებ თუ არა, მაშინვე თუ არ მივატოვე ყველაფერი და არ გავაკეთე, რამდენიმე დღის, საათის ან წუთის შემდეგაც კი ეს მონდომება მივლის... მერე დავფიქრდები იმაზე, საერთოდ რა აზრი აქვს... რა მნიშვნელობა.... და ასეთ უაზრო კითხვებზე, რომლებზე ფიქრსაც თუ დაიწყებ, შეგიძლია დაჯდე და აღარაფერი არ ქნა არასოდეს... ამას ქვია ალბათ სიზარმაცე :–? ხოდა მორჩა, ამას ბოლო უნდა მოეღოს!!! ამიერიდან ვამატებ მეგობრებს ბლოგზე და ვსოციალურდები : ))) რამდენიმე თვის მერე, თვითონაც ხომ გავერთობი ბლოგის გადაკითხვით... :) ნინო ნუ გეზარება!!! :შეჯანჯღარების სმაილიკი:

Yerkaland

ცარიელი პოსტი ამ დასახელებით ალბათ 2 წელზე მეტია მემტვერება და ვერაფრით ვერ დავაძალე ჩემს თავს რომ სულ რამდენიმე წუთი დამეთმო მისთვის - შემეგროვებინა სურათები, მომეყარა თავი და ერთხელ და საბოლოოდ გამომექვეყნებინა!


Jacek Yerka - პოლონელი მხატვარია. ბიოგრაფიული ცნობების ჩამოთვლას არ დავიწყებ, იმიტომ რომ თვითონ ამას ჩემზე გაცილებით უკეთესად მოახერხებს.

მოკლედ სხვისი არ ვიცი და მე პირადად მის ნახატებს მშვენიერ გამოსავლად მივიჩნევ - თუ საკუთარი ფანტაზია არ გაქვს და ახალ ზღაპრულ სამყაროებს ვერ იფიქრებ, აჰა და იცხოვრე როგორ ქალაქშიც გინდა, იმოგზაურე როგორც გინდა, აირჩიე სახლი, მოაწყე შენი ოთახი, დაიმეგობრე უცნაური ცხოველები... ერთი სიტყვით, იოცნებე სხვისი ფანტაზიის ხარჯზე!!! : )

































p.s. ესეც მისი ილუსტრირებული წიგნი Mind Fields- თუ ოდესმე მოგინდებათ რომ მაჩუქოთ, სიამოვნებით მივიღებ : ))))

ვაჰ... რაღაც გაზაფხულურ განწყობაზე ვარ და ... რა დროს გაზაფხულია?!... 13 თებერვალია... მარა მაინც :) მეღიმილება და დილით მომეჩვენა რომ გაზაფხულის სუნიც კი ვიგრძენი... რაღაც მიხარია და მიხარია და მიხარია... :) და კიდევ ცოოოოოტა მენოსტალგიურება... და კიდევ მგონი ამ ბოლო დროს ასეთი ერთფეროვანი და სტაბილური იმიტომ გავხდი, რომ მუსიკას აღარ ვუსმენ... გამოსასწორებელია!!!! საჩქაროდ!!! ჰურააააააა :jump: :jump: :jump:

waking life

გუშინ ლევანმა ფილმის ლინკი მომცა... სახელი საინტერესო იყო... დღეს ვუყურე... არც არაფერი ისეთ, რაზეც აქამდე არ მიფიქრია, უბრალოდ უფრო დალაგებულად... და უცნაურად ჟღერდა იგივე აზრები...

საბოლოოდ .... აღმოჩნდა რომ იდეალური დრო იყო ამ ფილმის საყურებლად... იმიტომ რომ... იმიტომ.

ხდება ხოლმე, საბედნიეროდ, როცა ის რაც უნდა გაიგო, სწორედ მაშინ გესმის, როცა უნდა გაიგო... იმიტომ რომ სხვა დროს რომ მოგესმინა, უბრალოდ გაატარებდი... და მორჩა... მორიგი გაუთვალისწინებელი რჩევა ან გადაუდგმელი ნაბიჯი აღმოჩნდებოდა შენს ცხოვრებაში... თუმცა როცა საჭირო დროს საჭირო აზრები მოგდის თავში, ეს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ამის შედეგად საჭირო ადგილას აღმოჩნები ან იმას იზამ, რაც უნდა გექნა ამ ყველაფრის შედეგად... სრულიად შესაძლებელია, არც არაფერი შეიცვალოს შენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში... იგივე რუტინა, იგივე ყოველდღიურობები... იგივე იდეები... უბრალოდ უფრო ხშირად... ერთი და იგივე იდეები... რომელთა დანიშნულება საერთოდ რაშია, არც არავინ იცის... და არც კი ეცადო მიხვდე, რაშია საქმე... არ გაბედო და არ იფიქრო, თითქოს ჭეშმარიტებას მიუახლოვდი... : ) რამდენადაც შორს იყავი მისგან, იმდენადვე შორს დარჩი... ჭეშმარიტება ხომ უძირო ჭის ძირზე დევს... უსასრულობის ბოლოში... ჰოდა მიდი და რამდენი ნაბიჯიც გინდა იმდენი გადადგი მისკენ... უსასრულობა უსასრულობაა... (უმწეო მათემატიკოსების მოფიქრებული ცნება... ალბათ იმისთვის, რომ აუხსნელი მოვლენების "ზუსტი მეცნიერებით" ვერ ახსნის შემთხვევაში თავის მართლების საშუალება მიეცეთ...)

მოკლედ... ერთადერთი რეალური შედეგი ამ ფილმის ყურებისა (გარდა იმისა, რომ ჩემს ტვინში მიმდინარე ქიმიური პროცესები კატალიზირდა (რაც ალბათ ადრეულ სიკვდილამდე მიიყვანს ზემონახსენებ მოთეთრო-მონაცრისფრო ნივთიერებას :D )), არის ეს პოსტი!!! რომელიც ალბათ არც არავინ იცის რატომ დაიწერა... თუმცა ვგონებ (და არც თუ ისე უსაფუძვლოდ! ) რომ ეს ზოგადად ცხოვრების თვისებაა... ჯერ მე სად ვიყავი, ბრძენი რომ ჰღაღადებდა: ამაოებაო ამაოთა... და ამაოაო ყოველივე : )


ფილმს რაც შეეხება,

იდეა ალბათ ყველასთვის საკმაოდ ნაცნობი იქნება...
ნუ მეეჭვება ვინმეს ერთხელ მაინც არ გაეფიქროს, რომ ცხოვრება სიზმარია ან პირიქით...

I had a friend once who told me that the worst mistake that you can make is to think you are alive, when you’re really asleep in life’s waiting room. The trick is to combine your waking rational abilities with the infinite possibilities of your dreams. ‘Cause if you can do that you can do anything. Did you ever have a job that you hated? Worked really hard at? A long, hard day at work, finally you get to go home, get in bed, close your eyes, and immediately you wake up and realize that the whole day at work had been a dream? It’s bad enough that you sell your waking life for … for minimum wage, but now they get your dreams for free...

...
There's only one instant, and it's right now, and it's eternity

გადმოწერა: Waking Life