წინასაბლოგერო დაპირებები #1

აჰაამ... როგორც იქნა 1 დღე დავუთმე ბლოგს და ცოტა მივალაგ–მოვალაგე... მართალია ჯერ კიდევ ბევრი რამაა მოსაწესრიგებელი, და ისიც კი ვერ გადამიწყვეტია საბოლოოდ აქ დავრჩე თუ ვორდპრესზე გადავბარგდე (ჯიბლა დაჟინებით მარწმუნებს, რომ იქ ჯობია, არადა აქაურობაც მენანებასავით...), მაგრამ რადგან ამ დებილობასაც კი ბლოგზე ვწერ, ე.ი. რაღაცა ხდება.. ან მოხდება... ან არც მოხდება... who knows?!.. : )))

ხო, ბლოგს სახელი შევუცვალე და hometree დავარქვი... აი, ხომ აქვთ მშობლიური სახლები, ხოდა ბავშვობიდან მქონდა ოცნება (ალბათ ყველა ბავშვს აქვს ეს ოცნება : ) ), რომ მეცხოვრა დიიიდ ხეზე... პატარა როცა ვიყავი, ეზოში რამდენიმე ასეთი ხე იყო და ძალიან მიყვარდა იქ ბინადრობა : ) მერე გავიზარდე, ხეებიც ნაწილობრივ გახმა და ასე დამრჩა ეს ოცნება ოცნებად... რომ მქონდეს დიიიდიი ხე, რომელზეც ვიცხოვრებ :)


ახლა на всякий случай, გუგლში გადავამოწმე ეს სახელი... და აღმოჩნდა რომ ავატარში პანდორაზე რომ ხეები აქვთ, იმას ეძახიან ასე http://james-camerons-avatar.wikia.com/wiki/Hometree :–| :-S
тфиии!!! კამერონ!!!! მაგრამ არაუშავს, მე გულს არ გავიტეხ!... : ) ისედა რაღა შორს მივდივარ, პაკაჰონტასშიც ხომ არის ეგეთი ხე... :)

მოკლედ... ავდექი, გავედი... : )

რეინკარნაცია

ახლა სამსახურში ვარ და რაღაც უბრალოდ მომინდა ჩამეწერა აზრები... ძალიან არასაამისო სიტუაციაა გარშემო, მაგრამ სხვა გზა არაა... არ მინდა გამიაროს... ახლა უბრალოდ სიკვდილზე ვფიქრობდი... დარწმუნებული ვარ, რომ უამარავი ინფორმაცია იქნება ამის შესახებ, კვლევები, შეხედულებები, თეორიები... და რომელი კუთხით ჯობია მივუდგე, ვერც მაგას ვხვდები...
 მოკლედ ხდება ხოლმე, რომ შენთვის ისეთი ადამიანის სიკვდილი, რომელიც შეიძლება შენთვის ახლო არც არასოდეს ყოფილა, იმაზე უფრო მეტად იმოქმედოს, ვიდრე ის, ვისაც დიდი ხანია და კარგად იცნობ... უცნაური შეგრძნებაა... შეიძლება სუბიექტურად ვუყურებ, მაგრამ მეეჭვება მარტო ჩემი ემოციების თავისებურება იყოს ეს... არის რაღაც უცნაური ამ შეგრძნებებში, ზოგჯერ საკუთარი თავისადმი სინანულია მეტი, ზოგჯერ რაღაც დანაშაულის გრძნობისმაგვარი, ზოგჯერ უბრალოდ რაღაც თანაგრძნობა – თანაუგრძნობ, რომ ვეღარ იქნება ეს ადამიანი... შენ რჩები და ის აღარ, თითქოს ის რაღაცას კარგავს, რაც შენ ჯერ კიდევ შეგრჩენია და ესეც რაღაც ფარული დანაშაულის გრძნობაში გადადის... მახსოვს ადრე რემარკთან წავიკითხე, თანაგრძნობა არის ფარული სიხარული, რომ ეს უბედურება არ მოგივიდა შენ ან შენს ახლობელს... ამას ამბობდა ექიმი, რომელსაც ხშირად უხდებოდა ადამიანის სიკვდილის ნახვა... ასეთ შემთხვევაში ნეტა როგორ არის საქმე, რაღაც ბუნებრივი ხდება ალბათ ეს.. არვიცი... შეიძლება არც...
სიკვდილი მგონი ბევრნაირი არსებობს... უფრო სწორად, სიკვდილის აღქმა ჩვენს მიერ – ფიზიკური ანუ ბიოლოგიური სიკვდილი, მისტიურ–რელიგიური, ფილოსოფიური... ყველაფერი ეს რაღაცა რეალურად ძალიან გაუგებარი მოვლენის ახსნაა სხვადასხვაგვარი, თუმცა ადამიანებს ხომ უბრალოდ არასოდეს ესმით ერთმანეთის–როდესაც ერთი საუბრობს სიკვდილზე ის მას სხვაგვარად აღიქვამს, მეორე სხვაგვარად... ემოციები ამ დროს აბსოლუტურად სხვადასხვანაირია... შეუძლებელია ყველას მოსთხოვო, ერთნაირად გამოხატონ.. ზოგისთვის რაღაც საერთოდ გაუგებარი მოვლენაა ეს, ან შეიძლება პირიქითაც, იქნებ ამ მოვლენას რაღაც უფრო უსაზღვრო და უკეთესის დასაწყისად აღიქვამს... ახლა გავიფიქრე, რომ ბაბილონის გოდოლი ძალიან რეალურ მოვლენას წააგავს... ადამიანებს მართლა იმდენად არ ესმით ერთმანეთის, რომ ერთ ენაზე საუბარი საკმარისი ნამდვილად არაა... ჰოდა ახლა ვფიქრობდი, რომელია ყველაზე სწორი აღქმა სიკვდილის...

ადრე, მახსოვს ვიფიქრე რომ სიკვდილი დაბადების საპირისპირო რამაა, ანუ როდესაც კვდები, დაახლოებით იგივე შეგრძნებაა , როგორც დაბადებამდე იყავი...
დღეს კიდევ ვიფიქრე, რომ შეიძლება ახალი ეტაპი იყოს, ანუ როგორც ადამიანი ვითარდება რაღაც უჯრედიდან და ხდება რაღაც, დღემდე ჩემთვის ბოლომდე ამოუცნობი ორგანიზმი, შეიძლება სიკვდილის მერე ასევე გარდაიქმნება რაღაც ბევრად უფრო განვითარებულ არსებად.. არსება ეს რა თქმა უნდა, პირობითად...

ზარმაცი ბლოგერი : )

ალბათ არსებობს ბლოგერების ასეთი ნაირსახეობა, რომელსაც მე ნამდვილად მივეკუთვნები... აი ხომ ხდება ხოლმე, რომ იპოვი რაღაცას და აღფრთოვანდები და გაიფიქრებ: მორჩა, ეს ბლოგზე უნდა დავდო!!! ალბათ იმიტომ, რომ სადმე შეგენახოს, ან ვინმეს გავუზიარო... მოკლედ მიზეზები ბევრია... ხოდა ამას გავიფიქრებ თუ არა, მაშინვე თუ არ მივატოვე ყველაფერი და არ გავაკეთე, რამდენიმე დღის, საათის ან წუთის შემდეგაც კი ეს მონდომება მივლის... მერე დავფიქრდები იმაზე, საერთოდ რა აზრი აქვს... რა მნიშვნელობა.... და ასეთ უაზრო კითხვებზე, რომლებზე ფიქრსაც თუ დაიწყებ, შეგიძლია დაჯდე და აღარაფერი არ ქნა არასოდეს... ამას ქვია ალბათ სიზარმაცე :–? ხოდა მორჩა, ამას ბოლო უნდა მოეღოს!!! ამიერიდან ვამატებ მეგობრებს ბლოგზე და ვსოციალურდები : ))) რამდენიმე თვის მერე, თვითონაც ხომ გავერთობი ბლოგის გადაკითხვით... :) ნინო ნუ გეზარება!!! :შეჯანჯღარების სმაილიკი:

Yerkaland

ცარიელი პოსტი ამ დასახელებით ალბათ 2 წელზე მეტია მემტვერება და ვერაფრით ვერ დავაძალე ჩემს თავს რომ სულ რამდენიმე წუთი დამეთმო მისთვის - შემეგროვებინა სურათები, მომეყარა თავი და ერთხელ და საბოლოოდ გამომექვეყნებინა!


Jacek Yerka - პოლონელი მხატვარია. ბიოგრაფიული ცნობების ჩამოთვლას არ დავიწყებ, იმიტომ რომ თვითონ ამას ჩემზე გაცილებით უკეთესად მოახერხებს.

მოკლედ სხვისი არ ვიცი და მე პირადად მის ნახატებს მშვენიერ გამოსავლად მივიჩნევ - თუ საკუთარი ფანტაზია არ გაქვს და ახალ ზღაპრულ სამყაროებს ვერ იფიქრებ, აჰა და იცხოვრე როგორ ქალაქშიც გინდა, იმოგზაურე როგორც გინდა, აირჩიე სახლი, მოაწყე შენი ოთახი, დაიმეგობრე უცნაური ცხოველები... ერთი სიტყვით, იოცნებე სხვისი ფანტაზიის ხარჯზე!!! : )

































p.s. ესეც მისი ილუსტრირებული წიგნი Mind Fields- თუ ოდესმე მოგინდებათ რომ მაჩუქოთ, სიამოვნებით მივიღებ : ))))

ვაჰ... რაღაც გაზაფხულურ განწყობაზე ვარ და ... რა დროს გაზაფხულია?!... 13 თებერვალია... მარა მაინც :) მეღიმილება და დილით მომეჩვენა რომ გაზაფხულის სუნიც კი ვიგრძენი... რაღაც მიხარია და მიხარია და მიხარია... :) და კიდევ ცოოოოოტა მენოსტალგიურება... და კიდევ მგონი ამ ბოლო დროს ასეთი ერთფეროვანი და სტაბილური იმიტომ გავხდი, რომ მუსიკას აღარ ვუსმენ... გამოსასწორებელია!!!! საჩქაროდ!!! ჰურააააააა :jump: :jump: :jump:

waking life

გუშინ ლევანმა ფილმის ლინკი მომცა... სახელი საინტერესო იყო... დღეს ვუყურე... არც არაფერი ისეთ, რაზეც აქამდე არ მიფიქრია, უბრალოდ უფრო დალაგებულად... და უცნაურად ჟღერდა იგივე აზრები...

საბოლოოდ .... აღმოჩნდა რომ იდეალური დრო იყო ამ ფილმის საყურებლად... იმიტომ რომ... იმიტომ.

ხდება ხოლმე, საბედნიეროდ, როცა ის რაც უნდა გაიგო, სწორედ მაშინ გესმის, როცა უნდა გაიგო... იმიტომ რომ სხვა დროს რომ მოგესმინა, უბრალოდ გაატარებდი... და მორჩა... მორიგი გაუთვალისწინებელი რჩევა ან გადაუდგმელი ნაბიჯი აღმოჩნდებოდა შენს ცხოვრებაში... თუმცა როცა საჭირო დროს საჭირო აზრები მოგდის თავში, ეს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ამის შედეგად საჭირო ადგილას აღმოჩნები ან იმას იზამ, რაც უნდა გექნა ამ ყველაფრის შედეგად... სრულიად შესაძლებელია, არც არაფერი შეიცვალოს შენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში... იგივე რუტინა, იგივე ყოველდღიურობები... იგივე იდეები... უბრალოდ უფრო ხშირად... ერთი და იგივე იდეები... რომელთა დანიშნულება საერთოდ რაშია, არც არავინ იცის... და არც კი ეცადო მიხვდე, რაშია საქმე... არ გაბედო და არ იფიქრო, თითქოს ჭეშმარიტებას მიუახლოვდი... : ) რამდენადაც შორს იყავი მისგან, იმდენადვე შორს დარჩი... ჭეშმარიტება ხომ უძირო ჭის ძირზე დევს... უსასრულობის ბოლოში... ჰოდა მიდი და რამდენი ნაბიჯიც გინდა იმდენი გადადგი მისკენ... უსასრულობა უსასრულობაა... (უმწეო მათემატიკოსების მოფიქრებული ცნება... ალბათ იმისთვის, რომ აუხსნელი მოვლენების "ზუსტი მეცნიერებით" ვერ ახსნის შემთხვევაში თავის მართლების საშუალება მიეცეთ...)

მოკლედ... ერთადერთი რეალური შედეგი ამ ფილმის ყურებისა (გარდა იმისა, რომ ჩემს ტვინში მიმდინარე ქიმიური პროცესები კატალიზირდა (რაც ალბათ ადრეულ სიკვდილამდე მიიყვანს ზემონახსენებ მოთეთრო-მონაცრისფრო ნივთიერებას :D )), არის ეს პოსტი!!! რომელიც ალბათ არც არავინ იცის რატომ დაიწერა... თუმცა ვგონებ (და არც თუ ისე უსაფუძვლოდ! ) რომ ეს ზოგადად ცხოვრების თვისებაა... ჯერ მე სად ვიყავი, ბრძენი რომ ჰღაღადებდა: ამაოებაო ამაოთა... და ამაოაო ყოველივე : )


ფილმს რაც შეეხება,

იდეა ალბათ ყველასთვის საკმაოდ ნაცნობი იქნება...
ნუ მეეჭვება ვინმეს ერთხელ მაინც არ გაეფიქროს, რომ ცხოვრება სიზმარია ან პირიქით...

I had a friend once who told me that the worst mistake that you can make is to think you are alive, when you’re really asleep in life’s waiting room. The trick is to combine your waking rational abilities with the infinite possibilities of your dreams. ‘Cause if you can do that you can do anything. Did you ever have a job that you hated? Worked really hard at? A long, hard day at work, finally you get to go home, get in bed, close your eyes, and immediately you wake up and realize that the whole day at work had been a dream? It’s bad enough that you sell your waking life for … for minimum wage, but now they get your dreams for free...

...
There's only one instant, and it's right now, and it's eternity

გადმოწერა: Waking Life

wastin time...

აჰა!!! მგონი მივხვდი ბლოგის დანიშნულებას კიარადა... კიდევ ერთი მშვენიერი გამოყენება ვუპოვე...

ე.ი. როცა ხარ სამსახურში, არ გაქვს ნაუშნიკები, მოგბეზრდა ფორუმზე პოსტვა, იმიტომ რომ საინტერესო არაფერი ხდება, როცა წიგნი, რომელსაც ინტერნეტ-ბიბლიოთებიკან კითხულობ უკვე 4 საათია, საიმოვნების მაგივრად აშკარად ტვინის გაუპატიურებაზე გადადის...

აი მაშინ, ხოლოდ იმიტომ, რომ ”დასაქმებულობა” ითამაშო, და უბრალოდ არ იჯდე და არ უყურო ეკრანს, შეგიძლია დაწერო რაიმე... თუნდაც უაზრო...

რა თქმა უნდა, ბევრად უფრო სასიამოვნოა, როდესაც წერ ფურცელზე, მელნით, ან ფანქრით!... უჰ, ფანქრით წერა ძალიან მაგარია!!! ნერვებს ამშვიდებს!... მაგრამ სამსახურში აშკარად გაუკვირდებათ, თუ ბლოკნოტში რაღაც ჩანაწერების კეთბას დაიცყებ, იმის მაგივრად რომ კლავიატურას უტყაპუნო... ჰოდა აჰა... პროგრესშიც შეიძლება იპოვოს კაცმა დადებითი მხარეები... :)

ჰაჰ!!!...
წავედიმე, მოვიდა ჩემიალ :წუბ:

ნახევარი საათი შესვენება... მერე კიდევ 4 საათი და მერე freeeeedoooom!!!!.... ხვალ დილამდე... :-|

ეჰმ...
გული მიგრძნობს, ჩემს ახალ ”აღმოჩენას” კიდევ ხსირად გამოვიყენებ, სანამ ამ სამსახურში ვარ... :-|

მომეცით ნებისყოფა!!!!