tag:blogger.com,1999:blog-17039782564327814072012-01-25T00:34:30.068+04:00ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.comBlogger181100tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-59964312792466311242012-01-25T00:21:00.003+04:002012-01-25T00:34:30.188+04:00<div>დღის განწყობა:</div><div><br /></div><iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/ne_u6UZuMG0" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><div><br /></div><div>რა კარგია სახლში დიდი ფანჯერა, განსაკუთრებით როცა თოვს... </div><div>კიდევ, კარგია როცა ზიხარ, ხან ცეცხლს უყურებ, ხან ლამპიონის შუქით განათებულ ფიფქებს ფანჯერაში... თან თბილი წინდები გაცვია და ნელნელა ღვინოს წრუპავ... და მუსიკაც იდეალურად ემთხვევა განწყობას... არაფერი განსაკუთრებული, უბრალოდ... : )</div><div><i>რომ არ დამავიწყდეს ასეთი უბრალოდ კარგი დღეები... </i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-5996431279246631124?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-90907900208382104452011-04-10T19:20:00.007+04:002011-04-10T20:22:26.045+04:00<b>სამყაროში ყველაზე მაგარი რამ მისი ქაოტურობაა</b> - ის რომ არ იცი რას ელოდო და ის, რომ არ იცი სად მიგიყვანს ყველაზე მცირე წვრილმანიც კი. ეს "არცოდნა" თუ "მოულოდნელობა" არის მიზეზი ყველა ემოციის... i mean, რომ იცოდე, როგორ იცვლება ყველაფერი შენი ნებისმიერი ქმედებით, ალბათ იარსებებდა რაღაც ერთი ემოცია რომელიც იქნებოდა "თვითკმაყოფილების" მსგავსი... ყოველთვის მოიქცეოდი სწორად და ყოველთვის კმაყოფილი დარჩებოდი იმით, რომ ასე მოიქეცი.. ეს, ერთის მხრივ ცუდი ალბათ არაა... მაგრამ კარგია რომ ასე არ არის : )<div><br /></div><div><b>ქაოტურობა არის ის, რისი წყალობითაც ცხოვრება არ არის მოსაწყენი... </b></div><div>ის, რომ ყველაფერი მეორდება, ყველამ კარგად იცის... სხვაგვარად რომ ვთვათ, ყველაფერს აქვს მოძრაობის სტანდარტული ტრაექტორია, როგორც ციური სხეულის ორბიტა მაგალითად... ანუ ყველაფერი მოძრაობს რაღაც ზოგადად განსაზღვრული ფიზიკური, ქიმიური თუ რაღაცაური კანონზომიერების მიხედვით. ეს ტრაექტორიები რომ არ იყოს ერთმანეთთან თანხვედრაში, ყველაფერი იქნებოდა ძალიან მშვიდად, სტაბილურად და გასაგებად... </div><div>მაგრამ საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ, ეს წრიული ტრაექტორიები ერთმანეთთან იკვეთება, ზოგჯერ რამდენჯერმე... შესაბამისად თუ დაემთხვა და 2 ადამიანი თავთავიანთ ტრაექტორიებზე მოძრაობისას ამ გადაკვეთის წერტილებზე ერთმანეთს "შეეჯახებიან" чёрт его знает რა გამოვა აქედან : ) აქ უკვე ზუსტად იგივე კანონები მოქმედებს, რაც კოსმოსში... ერთერთი შეიძლება განადგურდეს, ან სხვა ტრაექტორიაზე დაიწყოს მოძრაობა, ან არვიცი რა მოუვიდეს... შეიძლება გაერთიანდნენ და საერთოდაც ახალ, განსხვავებულ ორბიტაზე დაიწყონ მოძრაობა ერთად... </div><div>მოკლედ... ძალიან შორს და აბდაუბდებში გადავდივარ, მაგრამ ხშირად ვფიქრობ ხოლმე, რამდენი ადამიანი "შემჯახებია" ესე ცხოვრებაში და ზოგთან თითქოს არც არაფერი, ზოგზე შეიძლება მე მოვახდინე გავლენა, მაგრამ ყველაზე საინტერესო, უფრო სწორად მნიშვნელოვნები არიან ის ადამიანები, რომლებთან უმნიშვნელო "შეჯახებით" ჩემი ცხოვრების ტრაექტორია რადიკალურად შეიცვალა.. რაც არ უნდა პარადოქსული იყოს, ეს ადამიანები ამჟამად არ არიან არც ჩემი ახლო მეგობრები და არც არანაირი უერთიერთობა არ მაქვს მათთან.. ერთადერთი რაც მათთან საერთო მაქვს, მხოლოდ ეს "შეჯახებაა" : ) </div><div><br /></div><div>ჰოდა აი სულ ვფიქრობ რა მაგარია, რომ ასეთი რაღაცეები ხდება... ^^</div><div><br /></div><div>ა, კიდევ, ყველაზე მაგარი გამომრჩა - როდესაც შეჯახების შედეგად საერთოდაც სხვა ტრაექტორიაზე იწყებ მოძრაობას, დიდი შანსია, რომ ეს ახალი ტრაექტორია თანკვეთაში იყოს ან შენივე ძველ ორბიტასთან, ან იმ ორბიტებთან, რომლებსაც ძველ ტრაექტორიაზე კვეთდი... </div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-9090790020838210445?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-27707069749930444452011-01-13T12:42:00.029+04:002011-01-13T17:11:36.506+04:00როცა ბანკში დავიწყე მუშაობა, სინდისი მქენჯნიდა... ალბათ რაღაც მემარცხენეულ–ანტიკაპიტალისტური შეხედულებების გამო, თან ალექსაც ცეცხლზე ნავთს მიმატებდა და დროდადრო მახსენებდა რა ცუდი ტიპები არიან კაპიტალისტი ბანკები და რა კარგი არის სოციალიზმი იდეალურ სამყაროში. მერე, როცა რაღაც "კეთილშობილურ" სამსახურზე და საქმეზე ვფიქრდებოდი, ყოველთვის რომელიმე მშვიდობიანი NGO წარმომიდგებოდა ხოლმე თვალწინ, სადაც ყველას ერთმანეთი უყვარს, ერთი ოჯახივით ცხოვრობენ და სომალელ ბავშვებს ეხმარებიან, არჩენენ მილიონობით ადამიანს და როგორც ზღაპრებში ხდება ხოლმე, სიკეთე, სამართლიანობა და მშვიდობა მიაქვთ ყველგან, სადაც მიდიან... და თავისთავად, მდიდრებს ართმევენ და ღარიბებს ურიგებენ! :peace: როგორც აღმოჩნდა, ჩემდა სამწუხაროდ, ჩემი სურვილი და წარმოდგენა ისეთივე მეამიტური და სასაცილო იყო, როგორც სილამაზის კონკურსის მონაწილეების "I wish for world peace". <i>(მე რატომღაც მეგონა, რომ მათზე ოდნავ უფრო ჭკვიანი ვიყავი...). </i><div><br /><div>ერთი სიტყვით, არც თუ ისე შორეულ წარსულში მწამდა, რომ საქართველოში არსებობენ ადამიანები და ორგანიზაციები, რომლებიც რაღაცას აკეთებენ – აუმჯობესებენ სამართლის ხარისხს, სამოქალაქო საზოგადოების ცნობიერებას ზრდიან, მედიას ათავისუფლებენ და ა.შ. მაგრამ წლები გადის და დიდ განსხვავებას მე, როგორც ამ ქვეყნის ერთი ჩვეულებრივი საშუალო სტატისტიკური მოქალაქე, ვერ ვგრძნობ... რაღაც არც მედია გამხდარა დიდად თავისუფალი... დეისაძე და მისთნაირები რომ სადო–მაზო–ლესბო–ბი–გეი მოთხრობებს აქვეყნებენ, ეგ არაა ჩემთვის სიტყვის თავისუფლების საზომი და ერის "ბნელიდან ნათელში" <i>(შენიშვნა: ბნელი – ყოველთვის საქართველო, ნათელი: ყოველთვის დასავლეთი)</i> გადასვლის ნიშანი და საშუალება. </div><div><div><br /></div><div>ჩემს იდეალისტურ წარმოდგენებში ბზარები პირველად მაშინ გაჩნდა, როცა ალექსამ დაიწყო მუშაობა ერთერთ არასამთავრობოში <i>(სხვათაშორის, ერთერთი საერთაშორისო, პოზიტიური იმიჯის მქონე და დღემდე საკმაოდ აქტიური ორგანიზაციაა, სახელს და გვარს არ დავასახელებ... ). </i> მოკლედ, თავიდან მართლა გულწრფელად მჯეროდა, რომ ის პროქტი მართლა იმიტომ კეთდება, რომ ბავშვებს დაეხმარონ... რომ მართლა ადარდებთ მათი ცხოვრება, მათი მომავალი, მათი ფსიქოლოგიური მდგომარეობა და ა.შ. მაგრამ საქმე საქმეზე რომ მიდგა, აღმოჩნდა რომ NGO –ც იგივე პრინციპებზე მუშაობს, რაზეც ნებისმიერი კომერციული ორგანიზაცია, ოღონდ მისგან განსხვავებით, უფრო პოზიტიურად გამოიყურება... არავის არ ადარდებს რეალური შედეგი, მთავარია რა ფულს გადაიხდის ამაში "ფონდი", რამდენი ექნებათ შემოსავალი ამ პროექტიდან მენეჯერებს და რამდენად პოზიტიურად აისახება ეს პროექტი მათ იმიჯზე, რომელიც სამომავლოდ კიდევ ერთხელ მისცემთ საშუალებას კიდევ უფრო უკეთესი (უფრო შემოსავლიანი) პროექტები წამოიწყონ და მოიპოვონ დაფინანსება... არავის არ ადარდებს ე.წ. "სამიზნე ჯგუფები", "ბენეფიციარები" და ა.შ. ერთი სიტყვით, ვისაც წესით უნდა რამე სარგებელი ჰქონდეთ... სარგებელი არის ერთეული, ძალიან იშვიათი და დროებითი... არანაირი გლობალური მიზნები და არანაირი სამომავლო განვითარება. მორჩა დაფინანსება – მორჩა პროექტი – მორჩა ყველაფერი. რაც ყველაზე ცუდია, ეს თეატრი ისეთი მასშტაბებისაა, რომ არც არავინ არსებობს ისეთი, ვინც იტყვის "შიგ ხომ არ გაქვთ? რაში იხარჯება ამდენი ფული? იმაში, რომ მერე თქვენ ბანკის მენჯერებზე არანაკლებ დაისვენოთ? და არანაკლები ხელფასები და ბონუსები გქონდეთ? *". და ეს ყველაფერი რეალურად ასეა... სამწუხაროდ. **</div><div><br /></div><div>დღეს შემთხვევით შევედი სოროსის საიტზე და გადავათვალიერე დაფინანსებული პროექტები... ღმერთო ჩემო, ნუთუ არ შეიძლება სახელი მაინც დაარქვან პროექტს ისეთი, რომ მის ბიუჯეტს შეესაბამებოდეს? და უცნაურად არ გამოუიყურებოდეს ის, რომ კონსულტაციებში, სემინარებში, დისკუსიებში და ა.შ. რომელთა არსებობის შესახებ "სამიზნე აუდიტორიასაც" კი გაუგონია, გადახდილია 10000, 30000, 60000, 500000 USD? ან ვინ, სად, როდის, როგორ ღებულობს ამ პროექტიდან სარგებელს?.. სადაა ეს დაპირებული გაზრდილი სამოქალაქო ცნობიერება, თავისუფალი მედია, სამართლიანობა?... მე ვერ ვხედავ და იქნებ არის მართლა რამე შედეგი, მინდა გულწრფელად მჯეროდეს, რომ არის!!! არადა, იმისთვის რომ დაგაფინანსონ, საჭირო არის წარმოადგინო გაზომვადი შედეგები, ანუ რეალურად შემოწმებადი შედეგები... ვის რაში აინტერესებს შედეგი?.. ვინმე საერთოდ რამეს ამოწმებს? ყოფილა შემთხვევა, რომ ამ ათასობით პროექტიდან, რომელიმემ ვერ შეასრულა საწყისი დაპირებები და შენიშვნა მისცეს?... რაღაც არა მგონია... </div><div>მოკლედ, ძალიან არ მინდა იმის დაჯერება, რომ პროექტის წარმატებისთვის და დაფინანსების მისაღებად, რეალურ შედეგებზე მეტად მნიშვნელოვანი ისაა, ვის იცნობ ფონდში, ვისი ნათესავია შენი მამიდაშვილის ქმარი ან ვინაა შენი ყოფილი კლასელი და ა.შ. არადა სხვაგვარად, მომკალი და ვერ ვხსნი პროექტების შესაბამისობას მათ ბიუჯეტთან, თუნდაც სოროსის საიტით რომ ვიხელმძღვანელო... არვიცი, ვინმეს რამე ინფორმაცია თუ გაგაჩნიათ, გამიზიარეთ.. გამიხარდება მართლა... გულწრფელად მინდა მჯეროდეს, რომ ეს რეკლამები მართლა რამეს ნიშნავს და მართლა ვინმე რამენარად ეხმარება ბავშვებს საქართველოში თუ არა სომალიში მაინც... ან არვიცი კიდევ სად... </div></div><br /><br /><img src="http://blog.thisnext.com/storage/people%20in%20need.jpg" alt="people in need - handbag" /><br /><br /></div><div><img src="http://farm3.static.flickr.com/2170/2150270506_8a9770b87c.jpg" alt="water kills" /></div><div><br /><br /><div>* მომიტევეთ უცენზურობა, უბრალოდ სხვა სიტყვა ვერ ვიპოვე ჩემი აღშფოთების გამოსახატად... :rolleyes:</div></div><div>** ჩემი აღშფოთება ყველა NGO-ს არ ეხება, საბედნიეროდ გამონაკლისებიც არსებობენ... : )</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-2770706974993044445?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-92131178365465092032011-01-11T23:29:00.014+04:002011-01-12T17:25:05.500+04:00<i>ამ.. არვიცი ეს პოსტი რითი დავ<span class="Apple-style-span">იწყო, იმიტომ რომ თავში აბდაუბდა მაქვს... უბრალოდ დღესაც ერთერთი მორიგი იდეა მეწვია, უფრო სწორედ ქაოტური იდეები და ვცდილობ დავალაგო... რა გამოვა არვიცი, მაგრამ იქნებ მომავალში დავალაგო </span><span><span class="Apple-style-span">(აი, ასეა სულ - ყოველთვის სამომავლოდ ვინახავ ყველაფრის მოწესრიგებას და აწმყო</span>ში მხოლოდ მინი-ქაოსები მაქვს, რასაც არც ბოლო აქვს, არც დასასრული და არც არანაირი კავშირი ერთმანეთთან.. მეეჭვება ეს იკურნებოდეს... :-? </span>) ეს არა-ლირიული გადახვევა მთავარი თემიდან.. მოკლედ ... </i><div><i><br /></i><div>ბავშვობიდან თუ არა, <b>მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება მაქვს ერთი დიდი და დამთრგუნველი შიში - ცაითნოტი</b>. პერიოდულად ცუნამისმაგვარად დამეხეთქება თავზე მთელი ჩემი ცხოვრების სურვილები, მოვალეობები, გეგმები, საქმეები და ა.შ. და, რა თქმა უნდა, მთელ ამ აურზაურთან ერთად ვაცნობიერებ, რომ "არაფრის დრო არ მაქვს". მოწესრიგებული და ჩამოყალიბებული, სწორი ადამიანი რომ ვიყო, ალბათ შევძლებდი ამეღო, ჩამომეწერა ყველაფერი, გადამენაწილება პუნქტებად მთელი ეს სურვილ-გეგმ-საქმეები და მერე გავყოლოდი მშვიდად ამ გეგმას.. მაგრამ არ გამომდის. ადრე ვამბობდი, რომ არ მომწონს განრიგით ცხოვრება. ახლა ვხვდები, რომ ძალიანაც კარგი იქნებოდა ასე ცხოვრება, რომ შემეძლოს... მაგრამ ვერ.. არვიცი ეს ნებისყოფის უქონლობა უფროა, სიზარმაცე თუ რაღაც თანდაყოლილი ქარხნული წუნი... ფაქტი ერთია - ვერაფერს ვასწრებ. ამის გამო ხშირად ვფიქრობ რაღაც არასტანდარტულ გამოსავლებზე <span style="font-style: italic;">(ესეც ერთერთი არგუმენტი ზარმაცების - არასტანდარტული გამოსავლები, რომლებიც რომ არსებობდეს, ალბათ უქვე ვინმე ჭკვიანი საუკუნეების წინ იპოვიდა, მაგრამ თუ არაა - არაა და მორჩა!)</span></div><div><br /></div><div>ერთერთი მორიგი გამოსავლის ძებნისას, ამ აზრამდე მივედი - ის რაც ბავშვობაში მითი ან ფრთიანი ფრაზა მეგონა ("დრო ისე მირბის, რომ თვალის დახამხამებას ვერ მოასწრებ" და მისთანი), ჩემდა საუბედუროდ სულაც არ აღმოჩნდა მითი.. საკუთარი შეგრძნებებიდან ვხვდები, რომ თანდათანობით რამდენიმე წელი ისე გადის, თითქოს არც არაფერი.. რაც კიდევ უფრო მეტი შეშფოთების საფუძველს მაძლევს... და ზემოხსენებული პერიოდული ცუნამების თავზედამხობა კიდევ უფრო მტკივნეული ხდება ხოლმე :-S მერე იმაზეც დავფიქრდი, რომ ბავშვობაში, მერე სკოლაში, მერე უნივერსიტეტში, დრო ბევრად უფრო ნელა გადიოდა... განსაკუთრებით ბავშვობაში.. მერე თანდათან აჩქარდა, მერე კიდევ უფრო და ახლა რაღაც თამაშს ჰგავს, რომელშიც სულ წრეზე გარბიხარ და არ ჩერდები :-S და ეს თამაში მე სულაც არ მომწონს, მითუმეტეს რომ ეს სირბილი საბოლოოდ სადაც მიმიყვანს, ყველამ კაგრად ვიცით :))</div><div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TSy-35y7bMI/AAAAAAAAAH4/cf2QXQZWNSM/s1600/run_lola_run-3.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 212px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TSy-35y7bMI/AAAAAAAAAH4/cf2QXQZWNSM/s320/run_lola_run-3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561029507512233154" border="0" /></a><br />ჰოდა ვიფიქრე, იქნებ <b>ეს შეგრძნება დამოკიდებულია იმაზე, რამდენად შთამბეჭდავია შენი ყოველდღიურობა..</b> თუ ამას დავუშვებ, ყველაფერი მეტ-ნაკლებად ლოგიკურად ლაგდება: ბავშვობაში, როცა მთელი სამყარო შენთვის ახალია და ყველაფერი რასაც ხედავ რაღაც ემოციას იწვევს შენში, გეჩვენება რომ ძალიან ბევრი რამ ხდება, შესაბამისად ცხოვრებაც უფრო ნელია... მერე, როცა სკოლაში იწყებ სიარულს, გიჩნდება პატარ-პატარა რუტინული საქმეები, მაგრამ ესეც ერთგვარი სიახლეა... ანუ სწავლობ, იძენ ახალ მეგობრებს... მერე, უნივერსიტეტში, კიდევ უფრო მეტ ადამიანს იცნობ, ამ დროს ძალიან ბევრი სიახლე ხდება შენს ცხოვრებაში, იმიტომ რომ მეტ-ნაკლებად დამოუკიდებელი ხარ და ესეც ახალია შენი ტვინისთვის.. </div><div>მერე იწყებ მუშაობას და მორჩა. აქ უკვე ხაფანგში ხარ. იმიტომ რომ სკოლაში რამდენიმე საათიდან დაწყებული რუტინა ახლა შენი ცხოვრების სრულ 1/3-ს შეადგენს ან კიდევ უფრო მეტსაც.. ახალიც თითქმის არაფერი ხდება, იმიტომ რომ მეგობრები, რომლებიც მანამდე შეიძინე ამ ასაკისთვის შენი ძირითადი მეგობრები ხდებიან ცხოვრების ბოლომდე, ანუ ახალ, ნამდვილ მეგობრებს იშვიათად თუ იძენენენ ამ ასაკში :) მითუმეტეს, თუ 1/3 სამსახურში გადის : ))</div><div><br /></div><div>არადა, <b>ის რაც ყოველდღე ხდება, ტვინში მგონი ცალკეულ უჯრედებში არ ინახება</b>.. ანუ ასე ვთქვათ, ოპტიმალურად ინახება.. მაგალითად, თუ ყოველდღე მიდიხარ ერთსა და იგივე ადგილას, ჯდები ერთსა და იმავე ავტობუსში, ხედავ ერთსა და იმავე ადამიანებს და აკეთებ დაახლოებით ერთსა და იმავეს, ეს ინფორმაცია ერთ ყუთში ყრია, რომელსაც აწერია უკვე მხოლოდ წლის აღმნიშვნელი რიცხვი და არა ზუსტი თარიღი... შესაბამისად, როცა გადის დრო და შენ იხსენებ რა მოხდა წინა წელს, გახსენდება მხოლოდ რამდენიმე კონკრეტული საინტერესო ფაქტი (შენი პირადი მოგონებები), ხოლო დროის ის დიიიდი შუალედი, რომელიც ერთ ყუთში ყრია, აღიქმება მხოლოდ ერთ ძალიან პატარა მოვლენად რომელსაც ქვია "რუტინა".<br /><span style="font-style: italic;">ჩემი თეორიის, რომ რაც უკვე იცი და გინახავს, უფრო მალე ხდება მეორედ, მცირე დასაბუთება: როდესაც სადღაც მიდიხარ (განსაკუთრებით კარგად ეს შორ და რთულ გზებზე იგრძნობა ხოლმე, პახოდებში მაგალითად), ყოველთვის პირველად ეს გზა ბევრად უფრო გრძელი და დამღლელი გეჩვენება ვიდრე მეორედ. იმიტომ რომ მეორედ უკვე იცი რა გელის წინ და შენი ტვინი რაღაც დეტალებს ტოვებს.. გზაც მოკლდება. არვიცი შეიძლება სადმე რამე მეშლება.. თუ მეშლება, შემისწორეთ, გამიხარდება :) </span><br /><br />მოკლედ იდეა იმაში იყო, რომ <b>თუ ამ ერთ დიდ ყუთს, რომელსაც რუტინა ქვია, ავიღებთ და გადავაგდებთ ნაგავში, ან რაღაც უფრო პატარა ყუთით ჩავანაცვლებთ, ჩვენ ტვინებში დარჩება ბევრად მეტი ადგილი სხვა ყუთებისთვის, რომლებშიც შეგვეძლება ჩავყაროთ საინტერესო ემოციები, განცდები, იდეები, ადამიანები, შთაბეჭდილებები, მოკლედ ყველა ფერადი და შავთეთრი კადრები ჩვენი ცხოვრებებიდან... </b>ჰოდა მერე, როდესაც დრო გავა, ამ ყუთების შიგთავისის თვალიერება ცხოვრებას გაგვიხალისებს : ) ის, თუ როგორ უნდა ავიღოთ და გადავაგდოთ ეს დიდი მოსაბეზრებელი რუტინა ცხოვრებიდან, საუბარს არ დავიწყებ... იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ მე კომპეტენტური ამ საკითხში არ ვარ. ამაზე ისედაც ბევრი თქმულა, ბევრი დაწერილა და ბევრიც ფიქრებულა <span style="font-style: italic;">(ასეთი სიტყვა მგონი არ არსებობს, მაგრამ არაუშავს :) )</span>. მე უფრო ის მაინტერესებს, რამდენად შემიძლია ვენდო ჩემს მორიგ, ახალ თეორიას :-? :)<br /><br /></div><div>........................................</div><div><br />I wish I had a little red box. To put my best friends in. I'd take them out and hug, hug, hug. Then put them back again...<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-9213117836546509203?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-37298098437986478752010-12-23T23:07:00.014+04:002011-04-10T20:25:25.554+04:00შემთხვევით კომპში ამოვქექე ძველი ჩანაწერები, რომლებიც თავის დროზე ერთერთი ცხონებული ფორუმის ერთერთ ცხონებულ თემაში მეყარა. თემა, სახელად ART-room, მშვენიერი ადგილი იყო... რამდენიმე ძალიან კარგი ადამიანი გავიცანი იქ და დღემდე თბილი გრძნობები შემომრჩა იმ დროის და იმ თემის მიმართ... რაღაც პატარა, მიტოვებულ სახლს ჰგავდა, ბავშვობაში რომ საიდუმლოდ დადიხარ მეგობრებთან ერთად და მარტო თქვენ რომ იცით მისი არსებობის შესახებ... : ) მერე ან იზრდები, ან ამ სახლში ცხოვრდებიან ახალი ოჯახები და იმ მტვერსაც წმენდენ, რომელიც მოგწონდა და აღარც ობობები ბუდობენ ბნელ ოთახებში... ჰოდა ქრება ეს რაღაცა საიდუმლოება შენი ცხოვრებიდან... მაგრამ სულ გახსოვს... თუმცა შეიძლება სულაც არ იყო რეალურად ისეთი, როგორადაც გახსოვს და შენი საკუთარი ფანტაზიის ნაყოფია მნიშვნელოვანწილად... თუმცა, ჩემი თეორიის მიხედვით, მთავარია რა გახსენდება, თორემ რეალურია თუ არარეალური ეს ადგილები, ადამიანები, მოვლენები და ა.შ. ამას უკვე არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს... : ) (BigFish გამახსენდა :wub: )<div><br /></div><div>ჰოდა ახლა რომ გადავიკითხე, გამეღიმა.. რა ტიპიური მოზარდი ვიყავითქვა, ვიფიქრე : ) სუიციდალური მიდრეკილებებით და ფსევდო-ფილოსოფიური იდეებით : ))) თუმცა ვინ იცის, იქნებ მაშინ უფრო ახლოს ვიყავი რეალობასთან - ახლა თავს რობოტად უფრო აღვიქვამ... ნუ მინიმუმ <b>ცხოვრების 1/3 დანამდვილებით ვიცი რომ რობოტად ვმუშაობ :) 1/3 მძინავს და 1/3 ვცდილობ რამე აზრი შევსძინო დანარჩენ 2/3-ს</b> :))) მოკლედ ვაპირებ რომ აქ გადმოვაცხოვრო ჩანაწერები, პერიოდულად რომ მომხვდეს თვალში და გამახსენდეს ის არარობოტული აზრები და მიზნები ადრე რაც მქონდა : )</div><div><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TROnO6npXfI/AAAAAAAAAHs/Q8npTj7XxUc/s1600/Birds%2Bby%2BUnknown%2Bvia%2BSmashing%2BMagazine.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 304px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TROnO6npXfI/AAAAAAAAAHs/Q8npTj7XxUc/s400/Birds%2Bby%2BUnknown%2Bvia%2BSmashing%2BMagazine.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553966640173506034" /></a><br /><br /></div><div>ერთადერთი ჯერ ვერ მოვიფიქრე, ძველი თარიღებით დავდო თუ არა :-?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-3729809843798647875?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-5572778576472036262010-12-03T16:49:00.013+04:002010-12-04T00:37:03.525+04:00ზუსტად არ მახსოვს ეს თეორია რას ამტკიცებს, მაგრამ ამას ბევრი არაფერი საერთო ექნება იმასთან, რაზეც მე ვაპირებ საუბარს... ეს იდეა რამდენიმე დღის წინ გამიჩნდა, როდესაც "Tbilisi Wind Festival"-ზე აღმოვჩნდი (ვაღიარებ, რომ ფესტივალის დასახელება და აფიშა მომეწონა და უფრო ამიტომ გადავწყვიტე წასვლა :)). მოკლედ ვიტყვი, რომ ჩემი ცხოვრება დიდად არ შეცვლილა ამ ფესტივალის შემდეგ, მაგრამ დრო სასიამოვნოდ გავატარე და ბილეთში გადახდილი 5 ლარი სრულებით არ დამენანა (არადა ასეთი შემთხვევებიც მქონია). <br />ერთი სიტყვით, დავიწყე ფიქრი იმაზე, რატომ ხდება ხოლმე, რომ ზოგჯერ მუსიკა შენზე მოქმედებს და ზოგჯერ არა... არ ვგულისხმობ იმას რომ შეიძლება მოგეწონოს ან არ მოგეწონოს მელოდია, უაზროდ ჩათვალო სიმღერის ტექსტი ან პირიქით, შენთვის ძალიან ნაცნობი იდეები გაიგო და რაღაც ღრმად ფილოსოფიური აზრები გაგიჩნდეს... "მოქმედებაში" ვგულისხმობ ფიზიკურ ზემოქმედებას, ანუ როდესაც უსმენ მუსიკას და უცებ რაღაც სასიამოვნო შეგრძნება გიჩნდება, ჟრუანტელი დაგივლის და რაღაც უწონობისმაგვარი შეგრძნება გიჩნდება. ეს არაა რაღაც მაღალფარდოვანი შედარება, ეს ფიზიკური, ნამდვილი, რეალური მოვლენაა :) (არვიცი რამდენად ზოგადია ეს ფენომენი, მაგრამ მინიმუმ 1 ადამიანს ჩემს გარდა, ვიცი რომ განუცდია იგივე...) <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlR94-Mx3I/AAAAAAAAAE8/9Xg7kzbiqpw/s1600/Unknown-Pleasures-Joy-Division.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlR94-Mx3I/AAAAAAAAAE8/9Xg7kzbiqpw/s320/Unknown-Pleasures-Joy-Division.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546554539790616434" /></a><br /><br />ასეთი რაღაც პირველად ძალიან დიდი ხნის წინ ვიგრძენი. გაუბედურებულ რკინიგზელთა კულტურის ცენტრში იყო მორიგი კონცერტი, სადაც ნორჩი კონსერვატორიის მოსწავლეები უკრავდნენ. ზოგადად ცუდი არ იყო, მაგრამ ერთი, თითქოსდა არაფრით გამორჩეული წყვილის გამოსვლის დროს (ვიოლინო+ფორტეპიანო) რაღაც ძალიან უცნაური შეგრძნება გამიჩნდა– აი, რომ ამბობენ "მუსიკა იღვრებოდა", ეს გამოთქმა ვიგრძნეი ფიზიკურად, და თან რაღაც ბლანტი და ტკბილი იყო ეს მუსიკა, ცხელი შოკოლადისმაგვარი... მოკლედ კარგი იყო : )<br /><br />ჰოდა იმას ვამბობდი, რომ იმ დღეს გამიჩნდა შემდეგი იდეა: <span style="font-weight:bold;">ადამიანები შედგებიან უამრავი ემოციური ტალღისგან. ანუ, ყველა მათი ემოცია, შეგრძნება და ა.შ. არის რაღაც განსხვავებული სიხშირისა და სიგრძის ტალღა. და რადგან ესეთი ტალღები უამრავი სახისაა, შესაბამისად ერთნაირი ტალღების ერთობლიობა ბუნებაში თითქმის არც ხვდება. აქედან გამომდინარე, ყველა ადამიანს აქვს ინდივიდუალური ხასიათი, ინდივიდუალური შეგრძნებები და ინდივიდუალურად აღიქვამს ამა თუ იმ ნივთებს, მოვლენებს, ბგერებს, ფერებს და ა.შ. (აქვე შეიძლება განვავრცო ეს თეორია და დავამატო, რომ ეს შინაგანი ტალღები სხვადასხვა გარე–ფაქტორების ზემოქმედებით იცვლება, ანუ რაღაც დროის შემდეგ ადამიანი სხვისი კი არა, საკუთარი თავის იდენტურიც კი აღარაა... ეს კიდევ უფრო მეტ მრავალფეროვნებას ქმნის). ყოველივე ამის დაშვების შემდეგ კი ძალიან მარტივი გახდა იმის ახსნა, რატომ მოქმედებს ზოგჯერ მუსიკა – მას გააჩნია თავისი ტალღები და როდესაც ეს ტალღები შენს "ემოციურ ტალღებს" ემთხვევა, ხდება რეზონანსი და ტალღების ამპლიტუდა იზრდება – შესაბამისად ემოციებიც ძლიერდება</span> (თუ რამე ფიზიკური ცნება ან მოვლენა არასწორად ვახსენე ან ავხსენი, მომიტევეთ და შემისწორეთ :))<br /><br />მოკლედ ესაა ჩემი თეორია და თუ არ დამეზარება განვავრცობ და ექსპერიმანტულად დავამტკიცებ და წლების მერე წიგნებს თუ არ დაწერენ ჩემზე, ვიკიპედიაზე მაინც იქნება პატარა სტატია ამ თეორიის შესახებ :))) ეს, რა თქმა უნდა, ხუმრობით : ) უბრალოდ "დასასრული" რომ არ დამეწერა :)))<br /><br />p.s. ამ სიმღერას ვუსმენ ახლა და მგონი მოუხდება ამ პოსტს... თუ არ მოუხდება და ისე მაინც იყოს <3<br /><br /><iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/4N3N1MlvVc4?fs=1" frameborder="0"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-557277857647203626?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-31562257300079572012010-11-16T09:56:00.004+04:002010-12-04T00:19:43.803+04:00რადგან ე.წ. ნაბახუსევი საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ მხოლოდ მე არ მაქვს ხოლმე, აგერ გაგიზიარებთ ამ მშვენიერ საიტს, სადაც ჩამოთვლილია ბევრი კარგი მეთოდი, როგორ შეიძლება მარტივად მოხვიდე ჯანზე კარგად გატარებული საღამოს მერე :))<br /><br />www.pohmelie.net<br /><br />დაახლოებით ერთი წლის წინ მივაგენი და ძალიან მომეწონა: ჩამოთვლილია ძალიან ბევრი კარგი საშუალება: დაწყებული ხალხური მეთოდებიდან, გაგრძელებული სტანდარტული მჟავე კიტრით და მინერალური წყლით, დამთავრებული რაღაცა უცნაური "კოკტეილებით" (მათი გასინჯვა ვერ გავრისკე – რაღაც ჟუტკი რეცეპტები იყო :–S :)). ამას გარდა არის რამდენიმე კარგი კოკტეილის რეცეპტიც – შემდეგი კარგი საღამოს მოსაწყობად =)))) მოკლედ, ეს რჩევები პახმელიაზე ჩემმა მტერმა იკითხა, ისე წინასწარ შეიძლება თვალის შევლება :))<br /><br />და ბოლოს კიდევ ერთი უნიკალური მეთოდი, რომელიც მარეხმა გამიზიარა - უბრალოდ უნდა უყუროთ ამ ვიდეოს: :))))<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/plWnm7UpsXk?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/plWnm7UpsXk?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-3156225730007957201?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-53741388168986327892010-07-23T01:39:00.002+04:002010-07-23T01:52:51.698+04:00ჰოდა... დღეს ტრანსში შესვლა ვცადე და კარი დამხვდა ჩაკეტილი... ვეღარ შევაღწიე და ესე, გარედან ვცდილობდი რაღაცა ილუზიის შექმნას... არ მომეწონა... იმედია არ დაიკარგა ის ნაპერცკლები ან ის პოზიტიური ენერგიების ტალღების დამჭერი ანტენა არ მომეშალა... :-\ იმედია არ გავიზარდე! (ეს ყვეალფერი რაღაც სცენას მაგონებს ფილმიდან, როდესაც ფსიქიკურად გაუწონასწორებელი ადამიანი საკუთარ თავს უმტკიცებს იმას რომ არ გიჟდება..)<div> <br /></div><div>ხოდა კიდევ მიყვარს, როდესაც შემთხვევით ხვდები ადამიანს, რომელსაც დიდი ხანია იცნობ ან იცნობდი ადრე, და მოულოდნელად იაზრებ, რომ აი ამ ადამიანმა შენი ცხოვრება ცოტათი მაინც შეცვალა... ძირითადად უკეთესობისკენ : ) თუმცა მაგას უკვე არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა უარესობა-უკეთესობა, ცვლილება ცვლილებაა... მოკლედ დღევანდელი დღე არაფერი გამორჩეული... მაგრამ დამახსოვრებადი იყო, ისევე როგორც ერთერთერთი ასევითივე არაგამორჩეული დღე ზუსტად 2 წლის წინ ალბათ... მოკლედ... არსებობს უბრალოდ დამახსოვრებადი დღეები, რომლებიც წლების მერეც გახსოვს ხოლმე, არადა რა?!.. არც არაფერი განსაკუთრებული.. ან არც არაფერი სიტყვებით ახსნადი... უბრალოდ... :)</div><meta charset="utf-8"><div> <br /></div><div> <br /></div><div> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-5374138816898632789?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-64050452309053248752010-06-22T20:03:00.004+04:002010-06-22T20:28:20.488+04:00აჰაამ... როგორც იქნა 1 დღე დავუთმე ბლოგს და ცოტა მივალაგ–მოვალაგე... მართალია ჯერ კიდევ ბევრი რამაა მოსაწესრიგებელი, და ისიც კი ვერ გადამიწყვეტია საბოლოოდ აქ დავრჩე თუ ვორდპრესზე გადავბარგდე (ჯიბლა დაჟინებით მარწმუნებს, რომ იქ ჯობია, არადა აქაურობაც მენანებასავით...), მაგრამ რადგან ამ დებილობასაც კი ბლოგზე ვწერ, ე.ი. რაღაცა ხდება.. ან მოხდება... ან არც მოხდება... who knows?!.. : ))) <br /><br />ხო, ბლოგს სახელი შევუცვალე და hometree დავარქვი... აი, ხომ აქვთ მშობლიური სახლები, ხოდა ბავშვობიდან მქონდა ოცნება (ალბათ ყველა ბავშვს აქვს ეს ოცნება : ) ), რომ მეცხოვრა დიიიდ ხეზე... პატარა როცა ვიყავი, ეზოში რამდენიმე ასეთი ხე იყო და ძალიან მიყვარდა იქ ბინადრობა : ) მერე გავიზარდე, ხეებიც ნაწილობრივ გახმა და ასე დამრჩა ეს ოცნება ოცნებად... რომ მქონდეს დიიიდიი ხე, რომელზეც ვიცხოვრებ :)<br /><br /><br />ახლა на всякий случай, გუგლში გადავამოწმე ეს სახელი... და აღმოჩნდა რომ ავატარში პანდორაზე რომ ხეები აქვთ, იმას ეძახიან ასე http://james-camerons-avatar.wikia.com/wiki/Hometree :–| :-S<br />тфиии!!! კამერონ!!!! მაგრამ არაუშავს, მე გულს არ გავიტეხ!... : ) ისედა რაღა შორს მივდივარ, პაკაჰონტასშიც ხომ არის ეგეთი ხე... :)<br /><br />მოკლედ... ავდექი, გავედი... : )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-6405045230905324875?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-64896458361244944822010-06-03T13:15:00.003+04:002010-06-03T13:22:53.824+04:00ალბათ არსებობს ბლოგერების ასეთი ნაირსახეობა, რომელსაც მე ნამდვილად მივეკუთვნები... აი ხომ ხდება ხოლმე, რომ იპოვი რაღაცას და აღფრთოვანდები და გაიფიქრებ: მორჩა, ეს ბლოგზე უნდა დავდო!!! ალბათ იმიტომ, რომ სადმე შეგენახოს, ან ვინმეს გავუზიარო... მოკლედ მიზეზები ბევრია... ხოდა ამას გავიფიქრებ თუ არა, მაშინვე თუ არ მივატოვე ყველაფერი და არ გავაკეთე, რამდენიმე დღის, საათის ან წუთის შემდეგაც კი ეს მონდომება მივლის... მერე დავფიქრდები იმაზე, საერთოდ რა აზრი აქვს... რა მნიშვნელობა.... და ასეთ უაზრო კითხვებზე, რომლებზე ფიქრსაც თუ დაიწყებ, შეგიძლია დაჯდე და აღარაფერი არ ქნა არასოდეს... ამას ქვია ალბათ სიზარმაცე :–? ხოდა მორჩა, ამას ბოლო უნდა მოეღოს!!! ამიერიდან ვამატებ მეგობრებს ბლოგზე და ვსოციალურდები : ))) რამდენიმე თვის მერე, თვითონაც ხომ გავერთობი ბლოგის გადაკითხვით... :) ნინო ნუ გეზარება!!! :შეჯანჯღარების სმაილიკი:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-6489645836124494482?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinehttp://www.blogger.com/profile/01530918025014415125noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-75606921476981269082010-04-12T00:05:00.001+04:002010-12-04T02:03:11.721+04:00<span style="font-style:italic;">ცარიელი პოსტი ამ დასახელებით ალბათ 2 წელზე მეტია მემტვერება და ვერაფრით ვერ დავაძალე ჩემს თავს რომ სულ რამდენიმე წუთი დამეთმო მისთვის - შემეგროვებინა სურათები, მომეყარა თავი და ერთხელ და საბოლოოდ გამომექვეყნებინა!<br /></span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Jacek Yerka</span> - პოლონელი მხატვარია. ბიოგრაფიული ცნობების ჩამოთვლას არ დავიწყებ, იმიტომ რომ <a href="http://www.yerkaland.com/bio_en.php">თვითონ</a> ამას ჩემზე გაცილებით უკეთესად მოახერხებს.<br /><br />მოკლედ სხვისი არ ვიცი და მე პირადად მის ნახატებს მშვენიერ გამოსავლად მივიჩნევ - თუ საკუთარი ფანტაზია არ გაქვს და ახალ ზღაპრულ სამყაროებს ვერ იფიქრებ, აჰა და იცხოვრე როგორ ქალაქშიც გინდა, იმოგზაურე როგორც გინდა, აირჩიე სახლი, მოაწყე შენი ოთახი, დაიმეგობრე უცნაური ცხოველები... ერთი სიტყვით,<span style="font-weight:bold;"> იოცნებე სხვისი ფანტაზიის ხარჯზე!!!</span> : )<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlW5WziWFI/AAAAAAAAAFE/2ifb1aWyoSo/s1600/gorod.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 278px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlW5WziWFI/AAAAAAAAAFE/2ifb1aWyoSo/s320/gorod.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546559959457749074" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPleO6uvqlI/AAAAAAAAAFM/Ona9MHtWvMo/s1600/150-d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 253px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPleO6uvqlI/AAAAAAAAAFM/Ona9MHtWvMo/s320/150-d.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546568026459974226" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlfPERyaYI/AAAAAAAAAFU/QzeBBwdvbr8/s1600/20-d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 280px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlfPERyaYI/AAAAAAAAAFU/QzeBBwdvbr8/s320/20-d.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546569128534501762" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlhE0Qs3PI/AAAAAAAAAFk/0s-ir0QJnXA/s1600/138-d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 285px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlhE0Qs3PI/AAAAAAAAAFk/0s-ir0QJnXA/s320/138-d.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546571151459540210" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlgqLXKgQI/AAAAAAAAAFc/aw7A_4EmuBM/s1600/amok_harvest.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 290px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlgqLXKgQI/AAAAAAAAAFc/aw7A_4EmuBM/s320/amok_harvest.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546570693804196098" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlhvAoEv0I/AAAAAAAAAFs/1sWIL38P6Fs/s1600/98-d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 289px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlhvAoEv0I/AAAAAAAAAFs/1sWIL38P6Fs/s320/98-d.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546571876333305666" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlh377j25I/AAAAAAAAAF0/CsP4rFyLMF0/s1600/ekspresowa_przesylka.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 282px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlh377j25I/AAAAAAAAAF0/CsP4rFyLMF0/s320/ekspresowa_przesylka.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546572029691681682" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPljQE4ZAyI/AAAAAAAAAF8/YoJ-7SpGBJA/s1600/154-d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 262px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPljQE4ZAyI/AAAAAAAAAF8/YoJ-7SpGBJA/s320/154-d.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546573543922795298" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPljc0NtDQI/AAAAAAAAAGE/eCR8wxoIngE/s1600/134-d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 264px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPljc0NtDQI/AAAAAAAAAGE/eCR8wxoIngE/s320/134-d.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546573762787085570" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlj5WAR5II/AAAAAAAAAGM/Nz8fXBPSYrE/s1600/country_and_eastern.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 262px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlj5WAR5II/AAAAAAAAAGM/Nz8fXBPSYrE/s320/country_and_eastern.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546574252893922434" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlkqgcuW8I/AAAAAAAAAGc/IVB9Z6ebZss/s1600/67-d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 254px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlkqgcuW8I/AAAAAAAAAGc/IVB9Z6ebZss/s320/67-d.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546575097511173058" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlkqVHtQ7I/AAAAAAAAAGU/5SREVY_auzE/s1600/155-d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 260px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlkqVHtQ7I/AAAAAAAAAGU/5SREVY_auzE/s320/155-d.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546575094470230962" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlkrCuDT_I/AAAAAAAAAGs/rklNT-Qh5_k/s1600/jacek_yerka13.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 259px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlkrCuDT_I/AAAAAAAAAGs/rklNT-Qh5_k/s320/jacek_yerka13.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546575106710654962" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlkrd4npRI/AAAAAAAAAG0/ohXE1h2ptZU/s1600/35-d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 265px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlkrd4npRI/AAAAAAAAAG0/ohXE1h2ptZU/s320/35-d.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546575114002736402" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlkq73ZX3I/AAAAAAAAAGk/Y7J4i7Q7fSQ/s1600/czekajac_na_tramwaj.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 289px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPlkq73ZX3I/AAAAAAAAAGk/Y7J4i7Q7fSQ/s320/czekajac_na_tramwaj.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546575104870801266" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPllFgomK-I/AAAAAAAAAG8/GyCDF7PT9rU/s1600/kamod3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Sg6YWVMIqY/TPllFgomK-I/AAAAAAAAAG8/GyCDF7PT9rU/s320/kamod3.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546575561417436130" /></a><br /><br />p.s. ესეც მისი ილუსტრირებული წიგნი <a href="http://www.amazon.com/Mind-Fields-Fiction-Harlan-Ellison/dp/0962344796">Mind Fields</a>- თუ ოდესმე მოგინდებათ რომ მაჩუქოთ, სიამოვნებით მივიღებ : ))))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-7560692147698126908?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-5170932142862808722009-01-13T11:04:00.004+04:002010-04-25T01:44:59.058+04:00ვაჰ... რაღაც გაზაფხულურ განწყობაზე ვარ და ... რა დროს გაზაფხულია?!... 13 თებერვალია... მარა მაინც :) მეღიმილება და დილით მომეჩვენა რომ გაზაფხულის სუნიც კი ვიგრძენი... რაღაც მიხარია და მიხარია და მიხარია... :) და კიდევ ცოოოოოტა მენოსტალგიურება... და კიდევ მგონი ამ ბოლო დროს ასეთი ერთფეროვანი და სტაბილური იმიტომ გავხდი, რომ მუსიკას აღარ ვუსმენ... გამოსასწორებელია!!!! საჩქაროდ!!! ჰურააააააა :jump: :jump: :jump:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-517093214286280872?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-31808105433140500662008-10-16T00:48:00.007+04:002010-04-25T01:42:28.317+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_31gVXbEj8kk/SPZcxlTHWQI/AAAAAAAAAFg/LgU-QRenRgY/s1600-h/waking+life.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_31gVXbEj8kk/SPZcxlTHWQI/AAAAAAAAAFg/LgU-QRenRgY/s200/waking+life.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257491621897263362" border="0" /></a>გუშინ ლევანმა ფილმის ლინკი მომცა... სახელი საინტერესო იყო... დღეს ვუყურე... არც არაფერი ისეთ, რაზეც აქამდე არ მიფიქრია, უბრალოდ უფრო დალაგებულად... და უცნაურად ჟღერდა იგივე აზრები...<br /><br />საბოლოოდ .... აღმოჩნდა რომ იდეალური დრო იყო ამ ფილმის საყურებლად... იმიტომ რომ... იმიტომ.<br /><br />ხდება ხოლმე, საბედნიეროდ, როცა ის რაც უნდა გაიგო, სწორედ მაშინ გესმის, როცა უნდა გაიგო... იმიტომ რომ სხვა დროს რომ მოგესმინა, უბრალოდ გაატარებდი... და მორჩა... მორიგი გაუთვალისწინებელი რჩევა ან გადაუდგმელი ნაბიჯი აღმოჩნდებოდა შენს ცხოვრებაში... თუმცა როცა საჭირო დროს საჭირო აზრები მოგდის თავში, ეს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ამის შედეგად საჭირო ადგილას აღმოჩნები ან იმას იზამ, რაც უნდა გექნა ამ ყველაფრის შედეგად... სრულიად შესაძლებელია, არც არაფერი შეიცვალოს შენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში... იგივე რუტინა, იგივე ყოველდღიურობები... იგივე იდეები... უბრალოდ უფრო ხშირად... ერთი და იგივე იდეები... რომელთა დანიშნულება საერთოდ რაშია, არც არავინ იცის... და არც კი ეცადო მიხვდე, რაშია საქმე... არ გაბედო და არ იფიქრო, თითქოს ჭეშმარიტებას მიუახლოვდი... : ) რამდენადაც შორს იყავი მისგან, იმდენადვე შორს დარჩი... ჭეშმარიტება ხომ უძირო ჭის ძირზე დევს... უსასრულობის ბოლოში... ჰოდა მიდი და რამდენი ნაბიჯიც გინდა იმდენი გადადგი მისკენ... უსასრულობა უსასრულობაა... (უმწეო მათემატიკოსების მოფიქრებული ცნება... ალბათ იმისთვის, რომ აუხსნელი მოვლენების "ზუსტი მეცნიერებით" ვერ ახსნის შემთხვევაში თავის მართლების საშუალება მიეცეთ...)<br /><br />მოკლედ... ერთადერთი რეალური შედეგი ამ ფილმის ყურებისა <span style="font-style: italic;">(გარდა იმისა, რომ ჩემს ტვინში მიმდინარე ქიმიური პროცესები კატალიზირდა (რაც ალბათ ადრეულ სიკვდილამდე მიიყვანს ზემონახსენებ მოთეთრო-მონაცრისფრო ნივთიერებას :D ))</span>, არის ეს პოსტი!!! რომელიც ალბათ არც არავინ იცის რატომ დაიწერა... თუმცა ვგონებ (და არც თუ ისე უსაფუძვლოდ! ) რომ ეს ზოგადად ცხოვრების თვისებაა... ჯერ მე სად ვიყავი, ბრძენი რომ ჰღაღადებდა: <span style="font-weight: bold;">ამაოებაო ამაოთა... და ამაოაო ყოველივე : )</span><br /><br /><br />ფილმს რაც შეეხება,<br /><br />იდეა ალბათ ყველასთვის საკმაოდ ნაცნობი იქნება...<br />ნუ მეეჭვება ვინმეს ერთხელ მაინც არ გაეფიქროს, რომ ცხოვრება სიზმარია ან პირიქით...<br /><br /><span style="font-style: italic;">I had a friend once who told me that the worst mistake that you can make is to think you are alive, when you’re really asleep in life’s waiting room. The trick is to combine your waking rational abilities with the infinite possibilities of your dreams. ‘Cause if you can do that you can do anything. Did you ever have a job that you hated? Worked really hard at? A long, hard day at work, finally you get to go home, get in bed, close your eyes, and immediately you wake up and realize that the whole day at work had been a dream? </span><strong style="font-style: italic;">It’s bad enough that you sell your waking life for … for minimum wage, but now they get your dreams for free...</strong><br /><br />...<br /><span style="font-weight: bold;">There's only one instant, and it's right now, and it's eternity</span><br /><br />გადმოწერა: <a href="http://gol.ge/index.php?cat=movies&amp;details=1537&amp;order=1.1&amp;search=waking">Waking Life<br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-3180810543314050066?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-91200282168063079652008-05-29T15:06:00.003+04:002010-04-25T01:45:09.584+04:00აჰა!!! მგონი მივხვდი ბლოგის დანიშნულებას კიარადა... კიდევ ერთი მშვენიერი გამოყენება ვუპოვე...<br /><br />ე.ი. როცა ხარ სამსახურში, არ გაქვს ნაუშნიკები, მოგბეზრდა ფორუმზე პოსტვა, იმიტომ რომ საინტერესო არაფერი ხდება, როცა წიგნი, რომელსაც ინტერნეტ-ბიბლიოთებიკან კითხულობ უკვე 4 საათია, საიმოვნების მაგივრად აშკარად ტვინის გაუპატიურებაზე გადადის...<br /><br />აი მაშინ, ხოლოდ იმიტომ, რომ ”დასაქმებულობა” ითამაშო, და უბრალოდ არ იჯდე და არ უყურო ეკრანს, შეგიძლია დაწერო რაიმე... თუნდაც უაზრო...<br /><br />რა თქმა უნდა, ბევრად უფრო სასიამოვნოა, როდესაც წერ ფურცელზე, მელნით, ან ფანქრით!... უჰ, ფანქრით წერა ძალიან მაგარია!!! ნერვებს ამშვიდებს!... მაგრამ სამსახურში აშკარად გაუკვირდებათ, თუ ბლოკნოტში რაღაც ჩანაწერების კეთბას დაიცყებ, იმის მაგივრად რომ კლავიატურას უტყაპუნო... ჰოდა აჰა... პროგრესშიც შეიძლება იპოვოს კაცმა დადებითი მხარეები... :)<br /><br />ჰაჰ!!!...<br />წავედიმე, მოვიდა ჩემიალ :წუბ:<br /><br />ნახევარი საათი შესვენება... მერე კიდევ 4 საათი და მერე freeeeedoooom!!!!.... ხვალ დილამდე... :-|<br /><br />ეჰმ...<br />გული მიგრძნობს, ჩემს ახალ ”აღმოჩენას” კიდევ ხსირად გამოვიყენებ, სანამ ამ სამსახურში ვარ... :-|<br /><br />მომეცით ნებისყოფა!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-9120028216806307965?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-91792588223243148532008-04-03T05:41:00.009+04:002010-12-04T02:30:42.777+04:00<span style="font-size:100%;"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">იცი, იმ დღეს რაღაცას მივხვდი...<o:p></o:p><br />იმას, რომ ეს ძალიან მარტივია...<o:p></o:p></span></span><span style="font-size:100%;"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><br />უმარტივესი...<o:p></o:p></span></span><span style="font-size:100%;"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><br />უბრალოდ ჩვენ ვართულებთ...<o:p></o:p></span></span> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:100%;"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ვიგონებთ უფრო ლამაზ ოცნებებს, ვინდომებთ უფრო დიდ ნაყინებს, უფრო ტკბილ შოკოლადებს, უფრო ფაფუკ ბალიშებს, უფრო მწვანე თვალებს, უფრო მაღალ მთებს, უფრო თეთრ თოვლს, უფრო წვიმიან წვიმას, უფრო მზიან მზეს, უფრო მეტს... უფრო უფრო უფრო... უფრო რაღაცას... რაც არ გვაქვს და გვინდა... იმიტომ, რომ არ მოგვბზრდეს... და შევძლოთ წუწუნი, რომ არ გვაქვს ეს... <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:100%;"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">და მიზანი?!...</span></span></p> <span style="font-size:100%;"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ვიწუწუნოთ?...<o:p></o:p> კი ბატონო... გავიდეს ცხოვრება უკმაყოფილებაში!.. და უფრო მეტის სურვილში...<br />როცა გვაქვს ისედაც ყველაფერი... ქუჩები, სახლები, ღიმილები, კიბეები (ზევით და ქვევითაც), ბნელი სარდაფები, მზიანი სახურავები, ნაყინები, მზეები, წვიმები, თოვლები, მთები, ტყეები, ერთმანეთი... ფოთლები, ხეები, ფოტოები... ველოსიპედები... სირბილი!... სიცილი... მუსიკა... <o:p></o:p></span></span><span style="font-size:100%;"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;"><o:p><br /><br /></o:p>და იცი... მე ამას მხოლოდ რამდენიმე დღის წინ მივხვდი... უფრო სწორად, შევიგრძენი... ბედნიერება... უცნაური იყო... უცნაურად მარტივი... და სასიამოვნო.. უბრალოებით. ღიმილივით უწყინარი და ბუნებრივი... <o:p></o:p></span><br /></span><span style="font-size:100%;"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ალბათ ამიტომ გამეღიმა...<br />ალბათ ამიტომაც მკითხა..<o:p></o:p></span><br /></span> <span style="font-size:100%;"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">-რატომ იღიმი?..<br />-ისე, უბრალოდ... <span style=""> </span>უმიზეზოდ...<br /></span></span><span style="font-size:100%;"><span lang="GEO/KAT" style="font-family:Sylfaen;">ბედნიერებას ხომ მიზეზი არ აქვს?!...<o:p></o:p></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-9179258822324314853?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinenoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-57476120109306727262008-03-13T05:03:00.003+04:002010-06-03T13:32:54.862+04:00ვსო!!! გადავწყვიტე!!!<br /><br />ამან გადამაწყვეტინა, უფრო სწორად, ბოლო წვეთი იყო ეს.... http://www.kingafreespirit.pl<br />ჩემი პირველი მისაბაძი მაგალითი ქალი აღმოვაჩინე!...<br /><br />არ მინდა ახლა ბევრი წერა, უბრალო იმისთვის რომ საკუთარ თავს პირობა მივცე, რომ რაც გადავწყვიტე, გავაკეთო... რაც არ უნდა იყოს შედეგი, გზა სადაც მიმიყვანს, იქ მივალ... ამახსენდა ჩემი პირევლკურსელური ოცნება, და შარშან დაწერილი აზრები... ლურჯ ზურგჩანთაზე და მტვრიან-ქვიშიან გზებზე....<br /><br />ხვალვე! არა უკვე დღესვე ვიწყებ... მთვარია არ დავნებდე!...<br />მე: შემპირდი რომ შეასრულებ იმას, რაზეც ახლა ფიქრობ!<br />მე: გპირდები!!!!<br /><br />i don't live for money, house, cars... don't wanna live for material things... for plans, agendas, job...<br />i live for feelings and impressions!!! this is, what i want to get from my life!!! and i love it!!! i know, my life loves me to... so now we're setting of together for a journey! marvelous journey... that we've began 20 years before... we were waiting for something, now we're packing... so we'll be ready soon ;) into the chaos!!! into the wild!!! into life!!! colours, feeling, people, places, impressions!!! this is what we search for ;)<br /><br />i'm coming!!!...<br />coming back...<br />to life...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-5747612010930672726?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-639128854817329012008-03-02T03:12:00.005+04:002010-04-25T01:39:59.124+04:00<span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_31gVXbEj8kk/R8pkMSrvf2I/AAAAAAAAABY/Hnd0O3exLSs/s1600-h/godspeed-you-black-emperor-faoo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_31gVXbEj8kk/R8pkMSrvf2I/AAAAAAAAABY/Hnd0O3exLSs/s320/godspeed-you-black-emperor-faoo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5173057284324949858" border="0" /></a><br /></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:85%;">მეღირსა!! ! :) როგორც იქნა ვწერ ჯგუფზე, რომელიც უკვე თვეზე მეტი ხანია ჩემი playlist-ის პირველ პოზიციებზე იმყოფება... :) GY!BE შემთხვევით აღმოვაჩინე last.fm ის წყალობით და პირველივე მოსმენაზე იმდენად ჩამითრია, რომ დღემდე შემომრჩა აღფრთოვანება :)<br />რაც შეეხება მათ ბიოგრაფიას...</span><br /><br />ჯგუფი 1994 წელს დაარსდა კვებეკში Roger-Tellier Craig-ისა და Mike Moya-ს მიერ</span><span style="font-size:100%;">. თავიდან იგი 3 წევრისაგან შედგებოდა, მაგრამ შემადგენლობა გამუდმებით იცვლებოდა და იყო დრო, როცა ჯგუფში 20 წევრიც კი ყოფილა... ამჯამად კი იგი 9 მუსიკოსისაგან შედგება, რომელებიც სხვადასხვა ტრადიციული თუ არატრადიციული ინსტრუმენტებით ქმნიან მუსიკას...<br />აი ამჯამინდელი შემადგელობაც:<br />Efrim Menuck - guitar, keybords<br />David Bryant - guitar<br />Mauro Pezzente - bass guitar<br />Thierry Amar - bass guitar<br />Aidan Girt - Drums, percussion<br />Bruce Cawdron - drums, percussion, keybords<br />Sophie Trudeau - violin<br />Norsola Johnson - cello<br />James Chau - keyboards, harpsichord<br /></span><span style="font-size:100%;"><br />მათ მუსიკას მიაკუთვნებენ </span><span style="font-size:100%;">პოსტ-როკს, პროგრესივ როკს, კლასიკას და ავანგარდს... (ძალიან მრავლისმთქმელი განსაზღვრება იყო, ვგონებ... :-| )<br /></span><span style="font-size:100%;">გამოშვებული აქვთ 4 სტუდიური ალბომი<br /><span style="font-weight: bold;">F# A# Infinity (1997) -</span><br /></span><a style="color: rgb(102, 102, 102); font-style: italic;" id="downloadhref" href="http://files.ge/file/206447/F--A--Infinity-zip.html" target="_blank"> <div id="downloadurl" name="downloadurl">http://files.ge/file/206447/F--A--Infinity-zip.html</div></a> <span style="color:red;"></span><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Slow Riot For New Zero Kanada (1999) -</span> </span> <a style="color: rgb(102, 102, 102); font-style: italic;" id="downloadhref" href="http://www.blogger.com/bla" target="_blank"> <div id="downloadurl" name="downloadurl">http://files.ge/file/206345/Slow-Riot-For-New-Zero-Kanada-zip.html</div></a> <span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven! (2000) -</span><br /></span><span style="color:green;"><b></b></span> <a style="color: rgb(102, 102, 102); font-style: italic;" id="downloadhref" href="http://files.ge/file/206481/Lift-Yr--Skinny-Fists-Like-Antennas-To-Heaven---Disc-1--zip.html" target="_blank"> <div id="downloadurl" name="downloadurl">http://files.ge/file/206481/Lift-Yr--Skinny-Fists-Like-Antennas-To-Heaven---Disc-1--zip.html</div></a> <span style="color: rgb(102, 102, 102); font-style: italic;"></span><a style="color: rgb(102, 102, 102); font-style: italic;" id="downloadhref" href="http://files.ge/file/206541/Lift-Yr--Skinny-Fists-Like-Antennas-To-Heaven---Disc-2--zip.html" target="_blank"> <div id="downloadurl" name="downloadurl">http://files.ge/file/206541/Lift-Yr--Skinny-Fists-Like-Antennas-To-Heaven---Disc-2--zip.html</div></a> <span style="color: rgb(102, 102, 102); font-style: italic;"></span><span style="font-size:100%;"><br /><span style="font-weight: bold;">Yanqui U.X.O. (2002). -</span><br /></span><a style="color: rgb(102, 102, 102); font-style: italic;" id="downloadhref" href="http://files.ge/file/206611/Yanqui-U-X-O--zip.html" target="_blank"> <div id="downloadurl" name="downloadurl">http://files.ge/file/206611/Yanqui-U-X-O--zip.html</div></a> <span style="color:red;"></span><span style="font-size:100%;"><br />კიდევ რამდენიმე ლაივ ჩანაწერი, რომელიც მე პირადად ინეტერნეტში ვერ მოვიძიე...<br /></span><span style="font-size:100%;">ალბომები შედგება 2-4 კომპოზიციამდე, რომლებიც თავისმხრივ კიდევ ნაწილებისგანაა შედგენილი... ანუ ყოველი კომპოზიცია წარმოადგენს რაღაც ისტორიას... ვოკალის მაგივრად, სიმღერებში გამოყენებულია ჯგუფის მიერ სამხრეთ ამერიკაში მოგზაურობის დროს გაკეთებული ჩანაწერები, ინტერვიუები უბრალო ადამიანებთან, მათი აზრები, საუბრები... რომელბიც განსაზღვრავენ </span><span style="font-size:100%;">ამ კონკრეტული კომპოზიციის განწობას, სულს, თემას, რომელიც შემდეგ მუსიკალურად ვითარდება.</span><span style="font-size:100%;"><br />მაგალითად, bbf 3 ში გამოყენებულია blaise bailey finnegan the third ის სიტყვები, რომლებშიც იგი აკრიტიკებს ამერიკის მთავრობას... და საინტერესოა იმიტომ, რომ ეს არაა რაღაც პოლიტიკური კრიტიკა... ეს არის მორიგი ამერიკელის აზრი სახელმწიფოზე, ცოტა ექსცენტირიული, ოდნავ აგრესიულიც კი, ემოციური... მეორე ძალიან კარგი მაგალითი სიტყვების და მუსიკის სინთეზისა არის კომპოზიცია sleep... სადაც ერთი უბრალო ადამიანი ყვება coney islandზე... და კომპოზიციის სახელი და მთლიანად მთელი კომპოზიცია აგებულია მის ბოლო სიტყვებზე...<br />And we used to sleep on the beach here, sleep overnight..they don't do that anymore. Things changed...you see.<br />They don't sleep anymore on the beach.<br /><br />საერთოდ GY!BE -ს წევრები ხშირად იყენებენ პოლიტიკურ თემებს კომპოზიციებში... თუმცა კრიტიკა არაა პირდაპირი, მაგრამ მინიშნებები საკმაოდ მკვეთრი და აშკარაა...<br />ერთი სიტყვით, ეს ცალკე თემაა და ისედაც ბევრი ვწერე... :) უბრალოდ მგონი მნიშვნელოვანია ყველა ეს ინფორმაცია, იმისათვის რომ კარგად აღიქვათ მთლიანობაში მათი მუსიკა... რადგან გარდა ემოციური მუსიკისა, მელოდიურობის და ექსცენტრიული სიტყვებისა, Godspeed You! Black Emperor -ს კომპოზიციებს მნიშვნელოვანი აზრობრივი დატვირთვაც აქვს...<br /><br />ერთი სიტყვით, ეს არის ჯგუფი, რომელსაც შეუძლია მუსიკით მოყვეს ისტორია, გადმოსცეს გრძნობები, დამოკიდებულებები, გამოთქვას პროტესტი და ეს ყველაფერი ძალიან კარგად გამოსდით მგონი... ჰო, სიტყვებს ყურადღებით მოუსმინეთ!!! :)<br /><br />აი მათი საიტიც...<br />http://brainwashed.com/godspeed/main.html<br />http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&amp;friendid=125114977<br /><span style="font-size:85%;"><br /></span></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:85%;">P.S. მე მაპატიეთ ამდენი რომ ვწერე, უბრალოდ რაღაც ძალიან მესაინტერესოება ეს ჯგუფი, მუსიკა, თვითონ წევრების აპოლიტიკური, ანარქიულიც! განწყობა, სიტყვები, ფორმა, შინაარსი.. მოკლედ :) სამწუხაროა რომ ამჟამად გაჩერებუები არიან და ცალკეული წევრები სხვა პროექტებზე მუშაობენ... მათზეც დავწერ მოგვიანებით... ალბათ :) თUმცა ამ ჟანრში მე მაინც GY!BE ს ყველაზე უფრო ჩამოყალიბებულ ჯგუფად მიმაჩნია, მათ შორის, რაც ჯერ-ჯერობით მოისმინე :)))<br /><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-63912885481732901?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinenoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1703978256432781407.post-36164593202326252232008-02-23T09:09:00.002+04:002010-06-03T13:33:06.494+04:00და აი დადგა დღე, როდესაც ჩემმა ნებისყოფამ იმარჯვა სიზარმაცეზე და დავწერე ეს პირველი, არაფრისმთქმელი პოსტი... :) მოკლედ მგონი ვიწყებ... :ნერვიული:<br />იმედია, კიდევ ხშირად გაიმარჯვებს ჩემი ნებისყოფა (წერის სურვილთან ერთად) ჩემივე უსაზღვრო სიზარმაცეზე და რაღაც-რაღაცეებს აქ მოვუყრი თავს...<br />ჰო, დამატებითი თავისმართლებები... :უსერ: ჯერ ვერ ვერკვევი ამ ბლოგერობაში და თანდათან (იმედია!) განვვითარდები და დავიხვეწები... დასაწისისთვის იყოს ასე, პრიმიტიულად და მარტივად... :)<br />ე.ი. დიდი მადლობა google და blogger .კომ -ებს, დედას, მამას, ჩემს მეგობარ-მცენარე მწვანეალექსანდრეს და Rocko.Ge ს, რამეთუ მან ამიხილა თვალნი და მიჩვენა ჭეშმარიტება - თუ როგორი უნდა იყოს ნამდვილი ბლოგი!.. :)) (დედა, რომ გავიზრდები, როკო.ჯი მინდა ვიყო!!! :)))<br />ჰოოოოდა.... სულ ეს იყო... ახლა შემიძლია მშვიდად დავიძინო... :) არადა უკვე 7 საათი დაიწყო და თენდება... :blink: მაინც!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1703978256432781407-3616459320232625223?l=ninendorphine.blogspot.com' alt='' /></div>ninendorphinenoreply@blogger.com2